Dogtooth – Κυνόδοντας

Ποιος διαφωνεί ότι η οικογένεια διαμορφώνει το εγώ μας; Βαθιά. Ουσιαστικά. Τρία αδέλφια, οι δυο γονείς τους και ένας σκύλος που πρέπει να γεννηθεί οπωσδήποτε ζουν σʼ ένα κόσμο αποκλειστικά δικό τους. Αποστειρωμένο. Αυτάρκη. Απομονωμένο. Η ιδέα ευφυής. Απλή κι εξαιρετικά πρωτότυπη ταυτόχρονα. Οι τρείς έφηβοι ανατρέφονται σε ένα περιβάλλον με πληκτρολόγια που μπορείς να ερεθίσεις και μικρά κίτρινα λουλούδια που μυρίζουν θάνατο. Πεθαίνουν να ζήσουν έξω από το φράχτη. Κι όσο και αν είναι «μυημένοι» στο να ρίχνουν αλάτι στο φαγητό από το τηλέφωνο και να ελπίζουν σε αεροπλάνα που θα πέσουν στο κήπο τους, κρύβουν μέσα τους όλη την διαύγεια της ηλικίας τους. Πάθη, αγωνία για το άγνωστο, δίψα για τη ζωή. Ο σουρεαλισμός στην πιο δημιουργική εκδοχή του. Οι δυο αδελφές κερδίζουν με τις ερμηνείες τους με τη μικρότερη (Μαίρη Τσώνη) αν και σε υποδεέστερο ρόλο να ξεχωρίζει για τον κομφορμισμό στον χαρακτήρα της. Ενδιαφέρουσες ερμηνείες και από τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Το γυμνό από την άλλη σε ορισμένες σκηνές είναι υπερβολικό. Κραυγαλέα περιττό. Αρκούσαν τα υπόλοιπα. Όπως και οι βουβές στατικές εικόνες των δέκα δευτερολέπτων. Δεν είναι όλα sos κουλτούρα. Ο Γιώργος Λάνθιμος έχει ακούσει σίγουρα για τα σκυλιά του Pavlov. Η δική του όμως ιστορία έχει περισσότερο ενδιαφέρον κυρίως γιατί ενεργοποιεί τη σκέψη, προβληματίζει και κερδίζει για το φινάλε του. Γ.E. 3/5

With hints of Ian McEwan’s “The Cement Garden”, Heneke’s “The Seventh Continent” and others, director Yorgos Lanthimos has created an extraordinarily provocative and at times witty black comedy on the inspirations that dictate who and what we are. Undoubtedly, all families live and function by their own rules, and this story takes that idea to its perverse and shocking conclusion. The children of the family (now young adults but still living in a kind of isolated and suspended infancy) are being taught false meanings for words and are raised in exile and ignorance of the outside world, while at the same time they appear to be grateful to have been protected by it. Young faces lacking emotions are shadowed by the cold, unattractive presence of the two parents; a sadistic father and a passive mother, who have subsisted their children on a diet of total fiction since birth.

The overall concept of this film seems to intent to go beyond to what it is described and shown as a weird middle class Greek household. The director of this surreal film slightly attempts to examine the need of all societies to control what young people believe and understand, from childish euphemisms to a more in depth and serious practices such as religious beliefs and taboos. But then a domestic paradise collapses and turns into mayhem as all repressed emotions and violence rise to the surface. These calamities are presented in a flat, observational manner, using subtle and elusive camera movements and gentle edits, lending an atmosphere of normality and ordinary daily routine to a world that in fact is far from normal. The result is a controversial film that puts the viewer in deep thought or leaves them ambiguously unsure whether to laugh, cry or be happy. K.P. 3/5