EXHIBITIONS / ΕΚΘΕΣΕΙΣ
I’ve got you a date with Botticelli’s niece @ a.antonopoulou.art
5

Τα έχετε δει. Σίγουρα. Σας μαγνήτισαν. Δεκάδες ταυτόχρονες σκέψεις ξεχύθηκαν στο μυαλό σας. Παραδεχτείτε. Είναι η εξελικτική διαδικασία που ακολουθεί ο νους μπροστά στα δεκάδες υπερμεγέθη street art έργα του Αλέξανδρου Βασμουλάκη κάπου στην Αθήνα. Στο κτήριο Ζολώτα στην Καλλιρόης, στην πρόσοψη του θεάτρου Χώρα, στα προσφυγικά, στην πλατεία Ψυρρή και σε τόσες άλλες γειτονιές.

Αυτήν τη φορά όμως οι εικόνες δραπετεύουν από έξω προς τα μέσα. Στην τρίτη ατομική έκθεση του Έλληνα καλλιτέχνη (δεύτερη επί ελληνικού εδάφους) το ραντεβού είναι prive. Προσκεκλημένη; Η ανιψιά του Μποτιτσέλι. Η αλλιώς; Η γυναίκα και η αντιμετώπιση της στη ζωγραφική από την αναγέννηση ως τα τέλη του 19ου αιώνα ως παθητικό δέκτη της αρσενικής ματιάς και επιθυμίας. Η γυμνή γλάστρα παύει να μένει ασάλευτη. Ζωντανεύει και μεταφέρει όλους τους παλμούς των κινήσεων της. Στα έξι μεγάλα έργα που εκτίθενται πρωταγωνιστούν αποκλειστικά οι θυληκές παρουσίες. Μεγαλοπρεπείς και απελπιστικά αισιόδοξες. Ο άντρας αποτελεί κομπάρσο που καθόλου τυχαία βρίσκεται στα πιο επίκαιρα σημεία. Παραδοσιακός. Αρχέτυπος. Αλλά ασφυκτικά περιορισμένος σε μορφή και μέγεθος. Αποτυπώνεται μόνο ως κεφάλι. Κυρίαρχο εκφραστικό μοτίβο που εύκολα παρατηρεί κανείς σε όλα τα έργα είναι το κόκκινο χοντρό στυλό που διαγράφει τις φιγούρες σε μια άλλη οπτική διάσταση. Μια τεχνική που προσδίδει στα δημιουργήματα του καλλιτέχνη μια ανεξέλεγκτη ζωντάνια. Έκφραση που συναντάται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στο πρωταγωνιστικά κοινό σημείο των έργων του που είναι τα χαμόγελα των αναγεννησιακών -όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει- ηρωίδων του. Αστραφτερά. Διαυγή. Εκπέμπουν θετική ενέργεια, ένταση και τόσο θόρυβο από τη σκανδαλώδη αυτή έκφραση τους που όπως ακριβώς γράφει ο ηθοποιός Δημήτρης Κουρούμπαλης στο κείμενο που συνοδεύει την έκθεση «αρθρώνεται ξεκάθαρα ο λόγος του καλλιτέχνη που δεν είναι άλλος από την ευτυχία του να είσαι ζωντανός, δυνατός και ελεύθερος». Γ.Ε.