THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Πέρασμα @ Τόπος Αλλού
1.5

Ένα στοιχειωμένο σπίτι. Δυο ιδιόρρυθμες αδελφές. Ένα ποτάμι υγρός τάφος. Αρκετά για μια ατμοσφαιρική μεταφυσική παράσταση; Σίγουρα όχι. Προσθέστε τότε ένα μάγο – υπνωτιστή από το παρελθόν και έναν αχάρακτο σταυρό στο μνήμα κάποιας νεκρής αγνώστων στοιχείων. Καλύτερα; Μάλλον χρειάζεται και άλλη προσπάθεια.

Η Reza de Wet είναι μια από τις πιο δημοφιλής και πετυχημένες συγγραφείς στη Νότια Αφρική και το Πέρασμα ένα από τα δώδεκα θεατρικά της έργα. Βασικός πρωταγωνιστής στην παράσταση το μεταφυσικό στοιχείο όπως και στις περισσότερες εμπνεύσεις της. Σύμφωνα με την ιστορία οι δυο αδελφές είναι ιδιοκτήτριες μιας πανσιόν με ένα ξεχωριστό ιερό καθήκον. Να προειδοποιούν τους επισκέπτες να μην περνάνε το ποτάμι όταν έχει άσχημο καιρό και πλημμυρίζει. Όποιος τους παρακούσει είναι βέβαιο πως θα βρεθεί νεκρός. Ύστερα η Ερμιέν και η Σούσι είναι «υποχρεωμένες» να τον ανασύρουν και να τον θάψουν, χαράζοντας απαραίτητα στο σταυρό του τάφου το όνομα τους. Μόνο έτσι θα αναπαυθεί η ψυχή τους. Όταν ανακαλύψουν όμως ότι το σπίτι τους έχει στοιχειώσει η θαμμένη νεκρή αγνώστων στοιχείων της οποίας ο σταυρός έχει μείνει άγραφος, θα κάνουν τα πάντα για να επιδιώξουν μια επαφή με το πνεύμα της. Ναι, θα καταφέρουν να την προσεγγίσουν γυρνώντας είκοσι χρόνια πίσω, το πιο ενδιαφέρον ωστόσο που θα αποκαλυφθεί είναι η σπουδαία ερμηνεία του εμπειρότατου Θανάση Κουρλαμπά ως μάγου – υπνωτιστή από το παρελθόν. Με την αύρα ενός αληθινά μεταφυσικού προσώπου, ενός μάγου που παίζει στα δάχτυλα την αερική του δεξιοτεχνία αποτελεί τον κρυφό άσσο της παράστασης. Τόσο καλός που μοιάζει αποκομμένος από το υπόλοιπο μετριότατο έως κάκιστο αποτέλεσμα. Η σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου σπάνια καταφέρνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα που έχει ανάγκη το έργο. Τι να σου κάνει μια κουκουβάγια που προσγειώνεται συνέχεια στο παράθυρο; Για τις δυο αδελφές ούτε ο λόγος. Η Χαρά Κονταξάκη ως υποταγμένη Σούσι κάνει κάποιες προσπάθειες αλλά ίσως θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με την υποκριτική. Άνευρη, άκαμπτη προκαλεί πολλές φορές αμηχανία με την ανικανότητα της να δώσει ζωή στο χαρακτήρα της. Σχεδόν αναμενόμενο να απογοητεύσει παταγωδώς στην τελευταία ανατρεπτική όσο και απαιτητική σκηνή. Σχετικά πιο ενδιαφέρουσα η ερμηνεία της αυταρχικής αδελφής Βασιλικής Κυριακίδη δημιουργεί κάποιες φορές την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για ερασιτέχνη ηθοποιό. Στο ίδιο κλίμα και η Έφη Κόντα ως Εσμεράλδα. Αποδεδειγμένα μελέτη έγινε για τα σκηνικά, τα κουστούμια, τη μουσική και το έργο γενικότερα το αποτέλεσμα όμως δείχνει πως σημασία δόθηκε μόνο στα sos θέματα. Γ.Ε.