THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Drunk enough to say I love you? @ Από Μηχανής Θέατρο
3

Το “Drunk enough to say I love you?” είναι το τελευταίο θεατρικό κείμενο της 73χρονης σήμερα Caryl Churchill που υποδειγματικά αφήνει την συνήθεια του tea time με βουτήματα των γυναικών της ηλικίας της για να εκφραστεί σαν 20χρονη που βρίσκεται συνειδητά στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων με το μεγάφωνο στο στόμα.

Αν υπολογίζετε να δείτε μια ακόμη gay παράσταση που τελευταία έχουν πέραση στη θεατρική Αθήνα, σίγουρα ατυχήσατε. Το έργο δεν ποντάρει σε ομοφυλοφιλικούς συναισθηματισμούς, σε παράνομους έρωτες και απαγορευμένα πάθη. Πολύ περισσότερο δε σε ένα κοινό μυημένο στο εύκολο, το αυτονόητο και εθισμένο στην τηλεοπτική πραγματικότητα. Η συγγραφέας του άλλωστε πασίγνωστη στη Βρετανία για το σατιρικό χαρακτήρα των έργων της δεν αφήνει περιθώρια για εύπεπτα θεάματα. Πρωταγωνιστές δυο άντρες. Ο ισχυρός και ο αδύναμος. Ο ένας έχει δύναμη, φήμη, χρήματα και τεράστια επιρροή. Η πανίσχυρη Αμερική των τελευταίων πενήντα ετών στο ρόλο του ισχυρού ξεσκεπάζεται σε ένα ακατάπαυτο και ελλειπτικό διάλογο. Είναι δύσκολο να συμβαδίσεις και να αφεθείς στον καταιγιστικό ρυθμό του. Όσο οι αποκαλύψεις όμως διαδέχονται η μια την άλλη σε μια ιστορική αναδρομή των πρακτικών εξάρτησης προς όλες τις χώρες του κόσμου για τον πολιτικό και οικονομικό τους έλεγχο ο θεατής αποκτά μια σχετική οικειότητα με το σπρίντ των διαλόγων. Ο αδύναμος η Ελλάδα σημειολογικά εδώ, γοητεύεται από τα θέλγητρα του ισχυρού. Φτάνει στο σημείο να υπακούει τυφλά. Διψά για ικανοποίηση, ανέλιξη και ηδονή. Το εναλλασσόμενο αυτό παιχνίδι θύτη και θύματος σκηνοθέτησε σχεδόν αριστουργηματικά η Κατερίνα Μπερδέκα δίνοντας στην παράσταση τη ζωτικότητα και το νεύρο που χρειαζόταν. Εξαιρετική η σκηνή του φιλιού που δεν δίνεται ποτέ εν μέσω διαλόγων. Ο Enke Fezollari στο ρόλο του ισχυρού είναι συχνά υπερβολικότερος από τον ήδη πομπώδη χαρακτήρα του. Αντίστοιχα συχνά μετριοπαθής ο Γιώργος Ντούσης σε μια καλή γενικότερα συνολική ερμηνεία. Εύσημα για την επιλογή του έργου σε ένα θεματολόγιο άγνωστο για τα ελληνικά δεδομένα που αποδεικνύει πως το φαινομενικά φανταχτερό μπορεί να κρύβει βαθιά ουσία. Γ.Ε.