THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Χάρολν και Μώντ @ Θέατρο Μουσούρη
3

Μια 79χρονη ξεριζώνει δέντρα που πιστεύει ότι μαραίνονται και τα φυτεύει στο δάσος την στιγμή που ένας 20χρονος λατρεύει να πηγαίνει σε κηδείες και να οργανώνει σκηνές αυτοκτονίας στις οποίες πρωταγωνιστεί. Χαρακτήρες μιας σουρεαλιστικής ιστορίας ή οι τελευταίοι που επιμένουν να ζουν πραγματικά;

O Colin Higgins συγγραφέας του έργου αποτυπώνει μια ιδιαίτερη ιστορία ενός ιδιόρρυθμου μοναχικού νέου που νιώθει για πρώτη φορά αγάπη στο πρόσωπο μιας γυναίκας πολύ μεγαλύτερης του. Εκείνη ασκεί μια πρωτόγνωρη δύναμη πάνω του. Δίνει ψυχολογικά και σωματικά νόημα στη ζωή του κάνοντας τον να νομίζει πως πρέπει την ερωτευτεί και την παντρευτεί. Η κινηματογραφική σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια αναδεικνύει με επιτυχία το δέσιμο των πρωταγωνιστών με το κωμικό στοιχείο να υπερισχύει χωρίς τις ευκολίες που επιστρατεύονται συνήθως. Αρκετά φλύαρο ειδικά στην αρχή το δεύτερο μέρος. Στο καλογραμμένο και διάσημο θεατρικό έργο που ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και κοινωνικού δράματος ο Πέτρος Φιλιππίδης ως Χάρολντ χειρίζεται άριστα το κωμικό στοιχείο του χαρακτήρα του ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και στις πιο σκοτεινές πλευρές του. Κόντρα σε ορισμένες ράθυμες θεατρικές στιγμές της των τελευταίων ετών η Άννα Παναγιωτοπούλου ως Μώντ βρέθηκε σε ένα ρόλο που φαίνεται ότι της ταιριάζει. Ειδικότερα στο πρώτο μέρος της παράστασης, λιγότερο στο δεύτερο που χάνει το ρυθμό της, ως το συγκινητικό φινάλε που αποδίδει σχεδόν ουδέτερα. Έκπληξη η Άννα Μονογιού στην αναπάντεχα ενδιαφέρουσα κωμική ερμηνεία της στο ρόλο της Νάνσυ Μάρς ως υποψήφια νύφη του Χάρολντ. Καλές αλλά χωρίς κάτι το ξεχωριστό οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών ενώ ενδιαφέρουσες είναι οι μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Τσεβά. Μια παράσταση με υψηλό χρηματικό κόστος, αρκετά και επιτυχημένα τα διάφορα οπτικά εφέ από αδελφούς Αλαχούζου και Μιχάλη Σαμιώτη, που αξίζει προσοχής επειδή στην απλότητα της λειτουργεί ως ιδανικό αγχολυτικό που μας υπενθυμίζει όσα τα σημεία των καιρών μας υποχρεώνουν να ξεχάσουμε. Γ.Ε.