THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Η γυναίκα που κάθεται @ Θέατρο Άρτι
2

Τα πειράματα για να πετύχουν εκτός από καλές προθέσεις απαιτούν σωστά υλικά και ακριβείς αναλογίες. «Η γυναίκα που κάθεται» του Δημήτρη Καραντζά πλήρη τις δυο πρώτες προϋποθέσεις και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Στις αναλογίες όμως δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή στις «οδηγίες».

Η Άννα Μακράκη σε μια εξαιρετική ερμηνεία είναι η γυναίκα που κάθεται. Υπόδειγμα υποκριτικής ικανότητας. Μια γυναίκα βαθιά υποταγμένη στο πέρασμα της ηλικίας της και σε ότι της έχουν ορίσει ως πρέπει. Ζει σχεδόν μηχανικά. Βουβά και σύμφωνα με τις εντολές που της δίνει ο εγκέφαλος εδώ και χρόνια στο γνώριμο μονότονο παλμικό μοτίβο. Η συνάντηση της αρχικά με το νεαρό άνδρα δε θα αλλάξει κάτι. Ο Θύμιος Κούκιος είναι εμφανές ότι δούλεψε το ρόλο του. Θα τον μυήσει στον ευθύγραμμο κόσμο της. Θα αποδείξει πόσο τρομακτικά εύκολα το πρέπει γίνεται καθημερινότητα και η κοινωνική σύμβαση συνήθεια και τρόπος ζωής. Πόσο εύκολα ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα μας πλάθεται και χειραγωγείται από πομπούς ακατάλληλης εμβέλειας. Κοινωνικά, πολιτικά, ψυχολογικά και ηθικά. Διαφωνείτε; Η ιδέα του Δημήτρη Καραντζά που έγραψε το έργο ομολογουμένως εγείρει το ενδιαφέρον. Η σκηνοθεσία που υπέγραψε ο ίδιος όμως αδικεί τη δυναμική του έργου. Θορυβώδης και υπερβολική αποσυντoνίζει το ακριβές νόημα όσο και αν οι καλές ερμηνείες διαρκώς το εξισορροπούν. Είναι αρκετές οι στιγμές που δίνεται η αίσθηση πως απλά κάτι γίνεται στην σκηνή. Μια περισσότερο λιτή προσέγγιση ίσως να απέδιδε καλύτερα. Η απουσία διαλόγων επιπλέον είναι δύσκολο δέλεαρ σε μια εποχή που ο καθένας θέλει να πάρει το λόγο για να μιλήσει και να διεκδικήσει τα δικά του λεπτά δημοσιότητας. Βέβαιο είναι όμως πως το έργο έχει τη δυναμική να προβληματίσει. Όλοι άλλωστε είμαστε μέρη ενός συνόλου που τις περισσότερες φορές δεν επιθυμούμε. Χειρότερα μάλιστα όταν δεν εκφράζει και τα πραγματικά μας θέλω. Η δυναμική όμως δυστυχώς δεν φτάνει για να απογειώσει ένα έργο. Γ.Ε.