THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Δαίμονας @ Από Μηχανής Θέατρο
2

Ο «Δαίμονας» που έγραψε η Μαρία Eυσταθιάδη εύλογα δημιουργεί το ερώτημα ποιό ήταν το στοιχείο εκείνο που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το έργο της. Στην αποκάλυψη πως πρόκειται για μια από τις «δευτερεύουσες» σκηνές του γνωστού μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι «Δαιμονισμένοι» στην οποία από τα συμφραζόμενα δεν προκύπτει το προφανές, εξηγείτε το αποτέλεσμα της βαθιά αυτοαναφορικής αυτής παράστασης.

Στο πρωτότυπο έργο του ρώσου συγγραφέα ο Νικολάι Σταβρόγκιν εξομολογείται την αποτρόπαιη πράξη του βιασμού της δωδεκάχρονης Ματριόσα και την αυτοκτονία της την οποία, ενώ μπορούσε, δεν εμπόδισε. Από τα συμφραζόμενα όμως δεν προκύπτει με βεβαιότητα ότι λέει την αλήθεια και σε αυτό ακριβώς το στοιχείο βασίστηκε η συγγραφέας για συνθέσει τον μονόλογο της. Έναν μονόλογο έντονα ελλειπτικό στην αρχή που δεν αφήνει περιθώρια εύκολου εγκλιματισμού σε έναν άγνωστο με το πρωτότυπο κείμενο θεατή. Και όσο και αν από την μέση και ύστερα το τοπίο ξεδιαλύνεται, η υπερανάλυση του τόσο προφανούς χωρίς ουσιαστικά στοιχεία δεύτερης ανάγνωσης κειμένου εντείνουν την στεγνή αυτοαναφορικότητα του έργου. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ωστόσο είναι οι σημειολογικές φράσεις που συχνά παρουσιάζονται στο κείμενο. Το video του Αλέξανδρου Μιστριώτη τις περισσότερες φορές δένει αρμονικά με την ροή αλλά και την ατμόσφαιρα του έργου όπως και το σκηνικό αλλά και το επιβλητικό φόρεμα της πρωταγωνίστριας που επιμελήθηκε η Λιλή Κεντάκα. Η Ρούλα Πατεράκη ως Ματριόσα διηγήθηκε την δική της εκδοχή για το περιστατικό του βιασμού σε μια ελεγχόμενη ερμηνεία. Προσέγγισε τις τρεις συνεχώς εναλλασσόμενες ηλικιακές περιόδους του ρόλου της χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Αφαίμαξε σχεδόν κάθε συναίσθημα της ηρωίδας της. Πιθανόν να μην την βοήθησε το ίδιο το έργο που στερείται ουσιαστικής ταυτότητας. H συνολική αίοσθηση που μένει είναι πως ενω υπήρχε η πρόθεση να ειπωθεί κάτι συγκεκριμένο δεν βρέθηκε ο τρόπος να εκφραστεί κατάλληλα. Γ.Ε.