THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Αριστοφάνους 11 @ Ελληνικός κόσμος
3

Το επιθεωρησιακό πανηγύρι «Αριστοφάνους 11» συνοψίζει «Κραουνακικά» έντεκα έργα του Αριστοφάνη σε ένα. Ξεκίνησε την πορεία του στις αρχές του καλοκαιριού από το αίθριο του «Ελληνικού κόσμου» για να παραλληρίσει την Ελλάδα του σήμερα με αυτή του μακρινού χθες και επέστρεψε τώρα στον ίδιο χώρο. Στο μεσοδιάστημα, η παράσταση έκοψε πολλά εισιτήρια ενώ το ελληνικό σήμερα χειροτέρεψε. Ωραία αφορμή για μια καλλιτεχνική κάθαρση.

Είναι εύκολα αντιληπτό κατά τη διάρκεια του έργου πόσο ευτυχισμένος νιώθει ο Σταμάτης Κραουνάκης πατώντας στα βήματα ενός τόσο προσφιλούς στην καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία, προγόνου του. Ο Αριστοφάνης έδωσε τις «παρτιτούρες» των έργων του και η καλλιτεχνική κολεκτίβα των Κώστα Γεωργουσόπουλου (μετάφραση και στίχοι), Λίνας Νικολακοπούλου (στίχοι), Κώστα Λειβαδά (μουσική), της «Σπείρα Σπείρα» και δεκατριών ακόμη ηθοποιών, αυτοσχεδίασαν ένα έργο που προσπαθεί να γεφυρώσει την Αθήνα των πελοποννησιακών πολέμων με αυτή του σήμερα, αναδεικνύοντας τις τρομακτικές τους ομοιότητες. Είναι αρκετά τα κομμάτια της παράστασης που περνάνε απαρατήρητα. Αρκετά και τα φάλτσα αλλά και οι ράθυμες στιγμές κάποιων εκ των ηθοποιών που κατά διαστήματα δεν έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Με έναν ανεπαίσθητο όμως τρόπο υποσκελίζονται από τις μεγάλες στιγμές του έργου. Η Αγλαΐα Παππά είναι ερμηνευτικό και σκηνοθετικό υπερθέαμα. Ερμήνευσε με όλη την σημασία της λέξης την Ελλάδα. Πετυχημένος και ο χειρισμός –ίσως με υπερβολή κάποιες φορές– της αναλογίας της σημερινής οικονομικής κατάστασης με την ένδοξη ελληνική ιστορία από την εποχή του Περικλή ως τις πιο πρόσφατες μεγάλες στιγμές της. Επενδύοντας στο συναίσθημα, εννιά στις δέκα φορές νιώθεις ένα εσωτερικό μούδιασμα και μια λυτρωτική συγκίνηση εκεί που δεν το περιμένεις και εκεί που -ίσως- το έχεις μεγάλη ανάγκη. Γ.Ε.