THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Amadeus / Αμαντέους @ Θέατρο Βρετάνια
1.5

O δείκτης του παλμογράφου σε αυτήν την παράσταση θα είχε μείνει κολλημένος στο μηδέν, αν δεν παρεμβάλλονταν οι διαχρονικές μελωδίες του Μότσαρτ. Το κείμενο του Peter Shaffer είναι το μόνο που διασώζεται σποραδικά, σε ένα θεατρικό ανέβασμα πλήρους αφαίμαξης συναισθημάτων, υπερβολικών έως αδιάφορων ερμηνειών και εντελώς λάθος υπολογισμών.

Καθισμένος στην αναπηρική του καρέκλα, ο Αντόνιο Σαλιέρι ένας καταξιωμένος μουσικός που βρίσκεται πια σε βαθιά γεράματα, θυμάται και εξιστορεί την περίοδο που στη ζωή του εισέβαλλε ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Ένας νέος, αλλόκοτος για τα στεγανοποιημένα ήθη της εποχής. Χαρακτήρας έντονα παιδικός, ονειροπόλος, αντισυμβατικός έως και θρασύς. Και είναι δύσκολο για τον καθωσπρέπει και καταξιωμένο Σαλιέρι να παραδεχτεί την καλλιτεχνική του κατωτερότητα σε σχέση με τον αιθεροβάμων Μότσαρτ. Τόσο βέβαιος για την μεταξύ τους ανισότητα, που μεθοδευμένα θα κατευθύνει τις κινήσεις του ως το τέλος της ζωής του νεαρού του ανταγωνιστή. Διεκπαιρεωτικός δεν ήταν. Αλλά σχεδόν αδιάφορα, πέρασε η ερμηνεία του Δημήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Σαλιέρι. Η αίσθηση της κούρασης αλλά και της επανάληψης ενός ρόλου, ήταν διάχυτες στον χαρακτήρα που παρουσίασε. Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης από την άλλη, αποδεδειγμένα μπήκε στην διαδικασία να τσαλακώσει την τηλεοπτική του εικόνα. Γεγονός είναι πως δεν θριάμβευσε σε αυτήν τη δοκιμασία, ο Βόλφι του ωστόσο, όπως ήταν το χαιδευτικό του Μότσαρτ, έκρυβε μια παιδικότητα με αυθεντικά συναισθήματα, όπως το έργο απαιτεί. Το βασικό μειονέκτημα της παράστασης όμως είναι πως στηρίχθηκε σε θεμέλια “έτοιμα”. Εξαιρετική μουσική από τις κλασσικές μελωδίες του Μότσαρτ, εμπνευσμένο πρωτότυπο κείμενο από τα χέρια του Peter Shaffer, προσεγμένη μετάφραση από τον Αλέξανδρο Κοέν. Το παραπέρα όμως αφέθηκε στην τύχη του. Οι ερμηνείες δεν συγκινούν ενώ συχνά δεν πείθουν κιόλας. Τα σκηνικά δεν μπορούν να υποστηρίξουν τα καλοδουλεμένα κοστούμια εποχής της Εύας Ναθένα (επιμελήθηκε και τα σκηνικά), σε μια παράσταση που δεν ξεπερνά συνολικά το μέτριο, όσο και αν το αγγίζει ανά διαστήματα. Γ.Ε.