THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Πελεκάνος @ Bios
4

Κάθε φορά που παρακολουθείς έργο του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ καταδύεσαι ασυναίσθητα βαθιά μέσα σου. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις αγκιστρώνεσαι από λέξεις και νοήματα του κειμένου μπαίνοντας σε μια διαδικασία εσωτερικής διερεύνησης. Ο σπουδαίος Σουηδός συγγραφέας άλλωστε γνωρίζει να κινεί με χειρουργική ακρίβεια τα νήματα της ψυχογραφίας.

Αυτή τη φορά στον ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό χώρο του Bios basement παρουσιάζεται ο Πελεκάνος. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία έργα του Στρίντμπεργκ που γράφτηκε το 1907 λίγα χρόνια πριν πεθάνει και ύστερα από το τελευταίο οδυνηρό χωρισμό του από την τρίτη κατά σειρά γυναίκα του. Κωδικοποιημένα αυτοβιογραφικό παρουσιάζει τη ζωή του από μια άλλη οπτική γωνία. Πρωταγωνιστές πέντε χαρακτήρες. Η μητέρα, ο γιος, η κόρη, ο γαμπρός και η υπηρέτρια. Αλυσοδεμένοι σε ένα παιχνίδι που η μοίρα έχει ορίσει. Τα παιδιά κατηγορούν τη μητέρα τους για όλα όσα ποτέ δεν τους προσέφερε. Για την άνετη ζωή που εις βάρος τους επέλεξε να ζήσει. Στο ίδιο κλίμα και ο γαμπρός της. Ο ερωμένος της πιο σωστά. Ο άνθρωπος που αποφάσισε να βάλει στη ζωή της πολύ πριν πεθάνει ο άντρας της. Τώρα του είναι αδιάφορη. Άχρηστη. Ο νεκρός σύζυγος δεν αφήνει κληρονομιά και η ίδια δεν έχει νόημα για κανέναν. Ούτε για τον ίδιο της τον εαυτό. Η σκηνοθετική άποψη της Σύλβιας Λιούλιου να αποδώσουν τους πέντε ρόλους δυο άνδρες ηθοποιοί είναι ενδιαφέρουσα και αρκετά πετυχημένη. Με τον τρόπο αυτό ωστόσο δοκιμάζει στο έπακρο τις υποκριτικές αντοχές των δυο πρωταγωνιστών της. Στις αλλεπάλληλες εναλλαγές των χαρακτήρων ο Λαέρτης Βασιλείου αποδεικνύεται λιγότερο «ανθεκτικός» σε σχέση με τον Μιλτιάδη Φιορέντζη που σε κάθε εναλλαγή λειτουργεί με πλαστικότητα, αποδίδοντας την ιδιαιτερότητα του προσώπου που αναλαμβάνει. Κομμάτι απόλυτα συνδεδεμένο με το έργο και η μουσική του Δημοσθένη Γρίβα. Γενικότερα πρόκειται για μια παράσταση μεστή σε νοήματα, γρήγορη σε δράση που κλέβει τη σκέψη οδηγώντας την σε αναζητήσεις. Είναι εντυπωσιακά δύσκολο να χάσεις την προσοχή σου. Η ήπια σκηνοθετική απόδοση πιθανώς να ξενίσει. Ό,τι αξίζει όμως δεν κάνει πάντα θόρυβο. Γ.Ε.

Ο Μιλτιάδης Φιορέντζης μίλησε στο REVma -/+:

REVma -/+: Τι είναι αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο στην ερμηνεία τόσων διαφορετικών και ετερόκλητων χαρακτήρων σε αυτή την παράσταση;
Μ.Φ: Η έλλειψη οποιουδήποτε βοηθητικού εξωτερικού μέσου για την επίτευξη της συνεχούς εναλλαγής των ρόλων,ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία με την οποία ήρθα αντιμέτωπος. Η αλλαγή κοστουμιού, φωνής ή στάσης σώματος, με δυό λόγια όλα τα υλικά μεταμόρφωσης που έχει στη διάθεσή του ο ηθοποιός, αφαιρέθηκαν από το οπλοστάσιό μας, για να τοποθετηθεί στο επίκεντρο το ίδιο το έργο του Στρίντμπεργκ καθώς και η ουσία της αντιπαράθεσης των χαρακτήρων του. Για μένα η διαδικασία ήταν πρωτόγνωρη και επίπονη. Έπρεπε να αντισταθώ στις υποκριτικές ευκολίες που φυλάω ως άσσους στο μανίκι μου, και να εμβαθύνω στην αφαίρεση και στη διαρκή προσπάθεια να είμαι αποτελεσματικός αγωγός του κειμένου.

REVma -/+: Ποια είναι η αίσθηση που σας μένει μετά από κάθε παράσταση του Πελεκάνου;
Μ.Φ: Η αγωνία αν καταφέραμε, έστω και σε στιγμές, να κοινωνήσουμε το έργο στους θεατές. Αν πέτυχε το πείραμα που δουλέψαμε τόσους μήνες. Αν ήμασταν συνεπείς στις απαιτήσεις ενός τέτοιου κειμένου. Αν σε όλους τους υποκριτικούς λαβυρίνθους που κινήθηκα, κατάφερα να είμαι ειλικρινής, χαλαρός και παρών. Κάθε φορά που τελειώνει η παράσταση, η αίσθηση είναι καταιγιστική, οι σκέψεις πέφτουν βροχή, με συνοδεύουν στο μετρό, το σπίτι, μέχρι και τώρα που σας απαντώ.

REVma -/+: Τι θα θέλατε πολύ να σας συμβεί αύριο;
Μ.Φ: Δεν ξέρω αν μπορώ να σκεφτώ ατομικά, ο λογισμός μου κινείται οικειοθελώς στη σφαίρα του συλλογικού. Θέλω πολύ το αύριο να είναι περισσότερο βιώσιμο και ανθρωποκεντρικό.