Death and the Maiden @ Harold Pinter Theater

The subject matter of Ariel Dorfman’s play, which won an Olivier Award on its first outing in 1991, is Paulina (Thandie Newton), a victim of torture during a dictatorship that her country has just endured. Her husband Gerardo, a human rights lawyer (Tom Goodman-Hill) has just been appointed to investigate crimes conducted by the regime’s torturers. One night Gerardo gets a flat tire, Dr Miranda (Anthony Calf), a stranger, gives him a lift home and, in return he is invited by Gerardo to stay at their home for the night. While a conversation between the two men is taking place, Paulina recognises the voice of Dr Miranda. She believes he is the person who tortured and raped her blindfolded some 15 years earlier to the music of Schubert’s “Death and the Maiden” quartet. She decides to take him captive, put him to trial and make him confess. Following a turmoil of emotions, anger, hate and revenge the situation is resolved via the heavily emerging psychosis of Paulina.

Bafta-winning Newton’s West End debut is somehow moderate. Paulina’s emotional stages are not always played in a convincing way, we often see a powerless woman lacking of anger, energy and passion. We fail to experience the pain of a woman who was brutally tortured, we do not see a seriously psychologically disturbed person, who clearly Paulina is. Goodman-Hill’s presence sometimes overshadows that of Newton’s and only a few times are perfectly synchronised.

Although no nation or time is specified here, it is pretty evident that Dorfman exposes his own experiences of General Pinochet’s military coup d’état of 1973 in Chile, where he had just returned in 1990 after 17 years in exile. This profoundly up to date story taking place in Peter McKintosh’s inspiring set of a suburban home explores questions -sadly- still emerging following recent events in modern countries. How should a nation bring dictators and torturers to justice? What steps should be followed to achieve this? And how can immediate victims survive knowing or thinking that justice has not been given? These significant questions that involve modern society raise before our eyes; we somehow feel privileged for not having experienced similar situations but at the same time we feel sad for those who have. K.P. 3,5/5

Σαν το φυτίλι μιας βόμβας που σιγοκαίει βασανιστικά ως την τελική έκρηξη, το έργο του Ariel Dorfman, ξετυλίγει μια εξαιτερικά ενδιαφέρουσα κοινωνική ιστορία με έντονα στοιχεία αστυνομικού μυστηρίου. Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα στο Royal Court Theatre του Λονδίνου, το «Death and the Maiden» επανασυστήνεται στο βρετανικό κοινό, ως μια παράσταση που ξεχωρίζει κυρίως λόγω του άψογου σεναρίου της.

Η Paulina είναι πρώην πολιτική κρατούμενη, με έντονες τραυματικές εμπειρίες και αναμνήσεις. Σήμερα εμφανίζεται παντρεμένη με τον φιλόδοξο δικηγόρο Gerardo Escobar, ο οποίος γυρνώντας από μια επαγγελματική συνάντηση, θα δεχτεί τη βοηθεία ενός περαστικού με αφορμή το σκασμένο λάστιχο του αυτοκινήτου του. Πρόκειται για τον γιατρό Roberto Miranda που θα δεχτεί τη φιλοξενία του ανθρώπου που βοήθησε. Στη φωνή του, η Paulina θα αναγνωρίσει τον βιαστή της πιο ταραχώδους περιόδου της ζωής της. Το ίδιο βράδυ θα θέσει όμηρο τον φιλοξενούμενο τους, επιδιώκοντας με κάθε τρόπο την ομολογία του. Είτε αυτή υπάρχει, είτε όχι. Στοιχεία ενοχής, συμπτώσεις και παράνοια μπλέκονται σε ένα παιχνίδι που τα ειλικρινή αισθήματα και η αθωότητα όλων αμφισβητούνται. Ο Dorfman αναμειγνύει σε τέλειες αναλογίες μυστήριο, συγκίνηση και δράση και ο Jeremy Herrin αποδίδει σκηνοθετικά ένα θεατρικό ανέβασμα με τόσο μελετημένη πλοκή και κορύφωση που σπάνια συναντάται. Και οι τρεις ηθοποιοί της παράστασης ανταποκρίνονται άριστα στις απαιτήσεις των ρόλων τους. Η Thandie Newton ως Paulina, ο Tom Goodman-Hill ως Gerardo Escobar, αν και με υπέρμετρες εξάρσεις, και ο Anthony Calf ως Roberto Miranda. Δεν είναι όμως αυτοί που αναδεικνύονται και ξεχωρίζουν σε ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα θεατρικά έργα του είδους και σε μια ομολογουμένως αξιόλογη παράσταση. Γ.Ε. 3,5/5