THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Όταν έκλαψε ο Νίτσε @ Θησείον – Ένα θέατρο για τις τέχνες
3.5

Μια καλή ευκαιρία για τους λάτρεις του βιβλίου του Ίρβιν Γιάλομ να ζήσουν σε ένα διαφορετικό και άγνωστο περιβάλλον από αυτό του ευπώλητου μυθιστορήματος. Για όλους τους υπόλοιπους ξεκινά μια ιστορία στο χρόνο, ένα παιχνίδι ψυχολογίας, συγκρούσεων και αποκαλύψεων στον εξαιρετικά ατμοσφαιρικό βιομηχανικό χώρο του θεάτρου Θησείον.

Στην Βιέννη του 1822 ο φιλόσοφος Νίτσε επισκέπτεται το νευροπαθολόγο Μπρόιερ λόγω διάφορων νευροψυχολογικών διαταραχών που τον ταλαιπωρούν. Δύσπιστος, ισχυρογνώμων κι εσωστρεφής ο ασθενής θα αρνηθεί την πρόταση του γιατρού να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να υποβληθεί σε σειρά λεπτομερών εξετάσεων. Η συμφωνία θα κλείσει ύστερα από μια αμοιβαία υπόσχεση και έναν κοινό θηλυκό παρονομαστή. Ο Νίτσε θα βοηθήσει τον Μπρόιερ να ξεπεράσει τον κρυφό εξωσυζυγικό του πόθο και ο Mπρόιερ από την άλλη θα προσπαθήσει να διώξει από το μυαλό του Νίτσε την γυναίκα που ποτέ δεν κατάφερε να κατακτήσει. Κι δυο μαζί θα θέσουν με τις μεθόδους τους τα θεμέλια της ψυχάναλησης. Στην όλη ιστορία συμμετέχει ο νεαρός Φρόιντ, που με τις καινοτόμες ιδέες του παίζει καταλυτικό ρόλο στην θεραπεία που θα εφαρμόσει ο γιατρός φίλος του. Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους που κρατούν, έστησαν ταυτόχρονα ως σκηνοθέτες μια ευρηματικότατη και ιδιαίτερα εμπνευσμένη παράσταση. Οι γυναικείοι ρόλοι ζωντανεύουν μέσα από κούκλες βιτρίνας, τα γυάλινα βάζα που βρίσκονται διάσπαρτα στο σκηνικό αποσφραγίζονται και αποκαλύπτουν ηχογραφημένες φράσεις ενώ ακόμη και η μεγάλη πόρτα κινδύνου αξιοποιείται για την τελευταία εμφάνιση των πρωταγωνιστών. Ερμηνευτικά οι δυο ηθοποιοί παρουσιάζουν δυο εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με έντονες ψυχολογικές διακυμάνσεις αλλά και μια βελούδινη εσωτερικότητα. Περισσότερο ο Ακύλλας Καραζήσης ως Μπρόιερ και λιγότερο ο Νίκος Χατζόπουλος στο ρόλο του Νίτσε, αγγίζουν την υπερβολή στην ερμηνεία μειώνοντας συχνά τη δυναμική του ρόλου και του έργου. Είναι δύσκολο και επικίνδυνο να σκηνοθετείς τον εαυτό σου. Αντίθετα, όταν καθοδηγεισαι από δυο ικανούς ηθοποιούς και διαθέτεις ταλέντο, τα πράγματα διευκολύνονται. Ο Χάρης Φραγκούλης το απέδειξε. Στο ρόλο του Φρόιντ, ανέδειξε έναν ανήσυχο και νευρικά δημιουργικό χαρακτήρα με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που διαθέτει ένας ιδιοφυής και πρωτοπόρος ανθρώπος στα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Συνολικά ο θεατής δεν κερδίζεται εύκολα σε αυτή την παράσταση. Απαιτείται απόλυτη προσηλωση και εμπιστοσύνη, όπως σε κάθε ψυχαναλυτική μέθοδο. Οι τρεις πρωταγωνιστές όμως της πρώτης ευρωπαικής εκδοχής του πασίγνωστου βιβλίου του Ίρβιν Γιάλομ κερδίζουν θαυμασμό και αναγνώριση σε μια πολύ πρωτότυπη ομαδική θεατρική ψυχανάλυση. Γ.Ε.

O Χάρης Φραγκούλης μίλησε στο REVma -/+:

Στην παράσταση μέσω της ψυχανάλυσης αποκαλύπτονται αναπάντεχες πτυχές των δυο πρωταγωνιστών. Υπάρχουν αντίστοιχες δικές σου, που αν ανακαλύψει κανείς θα μπορούσε να εντυπωσιαστεί;
Μέχρι να τελειώσω το σχολείο δεν είχα ανοίξει ποτέ εξωσχολικό βιβλίο. Δε μου άρεσε καθόλου η ανάγνωση τους και φαντάσου οτι ο πατέρας μου έχει εκδοτικό οίκο. Γενικά είχα πολύ έντονη εφηβεία.. Ήμουν αντιδραστικός, εριστικός, και αυθάδης ενώ με είχαν διώξει και από το σχολείο. Επίσης μέχρι να τελειώσω το σχολείο, το θέατρο δεν υπήρχε στη ζωή μου. Το έβλεπα αντιδραστικά. Αν και δεν με τιμά αυτό που θα πω, κορόιδευα όσους συμμετείχαν σε θεατρικές ομάδες, λέγοντας, κοίτα τι κάνουν οι αδελφές, οι φλώροι.

Και η μετάλλαξη πως προέκυψε;
Ενώ σπούδαζα βιολογία στο πανεπιστήμιο, ένας φίλος μου περιέγραψε την ατμόσφαιρα και το τι κάνουν σε ένα θεατρικό εργαστήρι. Κάτι εντελώς απόκοσμο για εμένα. Δεν είχα άλλωστε δει ποτέ θέατρο έως τότε. Ενστικτωδώς όμως κάτι έγινε. Χωρίς να ξέρω τον ακριβή λόγο, κάτι με τράβηξε εκεί πέρα. Μπήκα λοιπόν μέσα, έκλεισε η πόρτα και αυτόματα άνοιξε μια άλλη πόρτα για εμένα.

Το περιβάλλον σου πως αντέδρασε σε αυτή σου την απόφαση;
Οι γονείς μου στην αρχή δύσπιστα αλλά ποτέ ως εμπόδιο. Ήταν όμως πολύ εσωστρεφής περίοδος εκείνη στη ζωή μου. Το κρατούσα σχεδόν μυστικό. Μπορώ να σου πω ότι ένιωθα ακόμη και ντροπή για αυτό που έκανα, που τώρα την καταλαβαίνω.

Έχεις επισκεφθεί ψυχολόγο; Θα πήγαινες ποτέ;
Όχι. Είμαι της άποψης πως οτιδήποτε θεωρείται μόδα είναι λάθος και η ψυχανάλυση διαδόθηκε σε μεγάλο βαθμό ως μόδα. Ωστόσο, πιστεύω ότι παντού υπάρχει αλήθεια. Για να έχει βοηθήσει δηλαδή αυτή η μέθοδος ανθρώπους κάτι σημαίνει. Θεωρητικά θα ήθελα να πάω. Δεν ξέρω όμως αν πραγματικά θα πήγαινα, είτε πρόκειται για ιδεολογικούς είτε για καθαρά προσωπικούς λόγους. Γ.Ε.