THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης @ Μικρό Παλλάς
3

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ πέρασε από την σκηνή του μικρού Παλλάς κι άφησε αρκετό από το πληθωρικό του άρωμα στο υπόγειο θέατρο του κέντρου της Αθήνας. Και είναι γεγονός, πως η ιδιάζουσα ατμόσφαιρα των έργων του ζωντανεύει στην παράσταση που έστησε ο Γιάννης Κακλέας. Ο σουρεαλισμός διάχυτος, όχι πάντα στις σωστές αναλογίες αλλά με την σύμπραξη ικανότατων και ταλαντούχων ηθοποιών.

Είναι αρκετοί οι θεατές, που γνωρίζουν την ιστορία της δημοφιλούς ταινίας και υποψήφιας για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», η θεατρική εκδοχή της οποίας ανεβαίνει φέτος στην Αθήνα. Πέτρα του σκανδάλου ο γοητευτικός Ιβάν, που παρατά τη γυναίκα του Λουτσία, ύστερα την διάσημη ηθοποιό Πέπα, την δικηγόρο της γυναίκας του Παουλίνα και τόσες άλλες ενδιάμεσα. Η Λουτσία θα ζητήσει εκδίκηση, η Πέπα θα του γυρίσει την πλάτη όταν εκείνος επιστρέψει, και όλα αυτά την ώρα που η αστυνομία θα βάλει στο στόχαστρο την φίλη της Πέπα και μοντέλο για παχουλές, Καντέλα. Στην ιστορία μπλέκονται ο γιός του Ιβάν, η κοπέλα του, ο τρομοκράτης φίλος της Καντέλα, ένας ιδιόρυθμος ταξιτζής, η θεοσεβούμενη θυρωρός της Πέπα και αρκετοί ακόμη. Έντονα τηλεοπτική αλλά όχι κουραστική, η σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα στήβει την αλμοδοβαρική φαντασία και βγάζει ένα ζουμερό, πολύχρωμο και σε αρκετές στιγμές ιδιαίτερα συναισθηματικό αποτέλεσμα. Από όλο τον θίασο, μόνο η Βίκυ Σταυροπούλου θα μπορούσε να κερδίσει έναν κινηματογραφικό ρόλο στις ταινίες του Ισπανού σκηνοθέτη. Πολύχρωμη και έντονη, πρωταγωνιστεί και απογειώνει τις πιο κωμικές στιγμές της παράστασης. Με ερμηνευτικές διακυμάνσεις που φτάνουν σε εντυπωσιακά επίπεδα η Αριέττα Μουτούση ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτελεί ο Βαγγέλης Χατζηνικολάου ως ταξιτζής και αρχιφύλακας. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κινούνται σε ικανοποιητικό επίπεδο, με εξαίρεση την Σμαράγδα Καρύδη. Δεν υπήρχε ούτε ένα στοιχείο που να αποδείκνυε πως απολάμβανε τον ρόλο και πως ήταν προορισμένος για εκείνη. Είναι δύσκολο να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα μιας ταινίας, μια χώρας αλλά περισσότερο ενός ξεχωριστού σκηνοθετικού μυαλού. Ολα τα παραπάνω μαζί με τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, την πρωτότυπη μουσική του David Yazbek και λιγότερο τα κουστούμια των Ειρήνη Τσακίρη και Σοφία Νικολαϊδη, προσπάθησαν και τα κατάφεραν σε μια φιλότιμη θεατρική παράσταση που βλέπεται ευχάριστα αλλά δεν συγκεντρώνει διθυράμβους και μνείες. Γ.Ε.