CINEMA / ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Το τανγκό των Χριστουγέννων
2.5

Κοπιαστική προετοιμασία με τα καλύτερα υλικά, αγαπημένα πρόσωπα στη λίστα των καλεσμένων, μεράκι και φροντίδα. Όλα όσα χρειάζονται για το ιδανικό Χριστουγγενιάτικο ρεβεγιόν. Στην περίπτωση μιας ταινίας, προσθέστε το σενάριο και σε μικρές παραλλαγές τα υπόλοιπα «υλικά», που συγκεντρώνονται μεν στην ταινία του Νίκου Κουτελιδάκη, σε ένα αγχώδες όμως αποτέλεσμα που προσπαθεί πάση θυσία να πείσει.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη, η ιστορία ξεκινά λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα σε ένα στρατόπεδο στον Έβρο της δεκαετίας του 1970. Ερωτευμένος με τη γυναίκα του Συνταγματάρχη, ο τυπικά εσωστρεφής υπολοχαγός Καραμανίδης θα επιδιώξει να μάθει τα βήματα του τανγκό με τη βοήθεια του στρατιώτη Λαζάρου, προκειμένου να ζητήσει σε χορό το αντικείμενο του πόθου του, στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή του στρατοπέδου. Είναι έκδηλη η ανάγκη του Κουτελιδάκη να εκφράσει και να παρουσιάσει όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία και τεχνικές στην πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια. Αποτέλεσμα; Αμέτρητες περιττές σκηνές δήθεν κινηματογραφικού εντυπωσιασμού, αγχωτικός τηλεοπτικός ρυθμός που τσακίζει όποια συναισθηματική κορύφωση, σε μια ταινία που δεν τολμά να εμβαθύνει στην σχέση που δημιουργείται ως το φιλί μεταξύ στρατιώτη και υπολοχαγού. Η Βίκυ Παπαδοπούλου ως κυρία Συνταγματάρχη παρουσιάζει μια εξαιρετικά εύθραστη όσο και ακαταμάχητα γοητευτική ηρωίδα, ο Γιάννης Στάνκογλου διατηρεί το φυσικό στιβαρό του εκτόπισμα ως υπολοχαγός Καραμανίδης ενώ ο Αντίνοος Αλμπάντης αν και υπερβολικά φοβισμένος στις σκηνές του τανγκό, απέδειξε για ακόμη μια φορά, πως αποτελεί έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Κακή κινηματογραφικά η Ελένη Κοκκίδου ενώ σχεδόν αδιάφορος ο Γιάννης Μπέζος.

«Το τανγκό των Χριστουγέννων» είναι από τις σπάνιες ελληνικές παραγωγές που μπορούν να θεωρηθούν mainstream και να κερδίσουν το κοινό, χωρίς το στίγμα της φαρσοκωμωδίας. Μια δραματική ερωτική ιστορία με εξαιρετικά τεχνικά χαρακτηριστικά όπως τα κοστούμια και η μελετημένη σκηνογραφία του Γιώργου Γεωργίου, το μακιγιάζ της Ιωάννας Συμεωνίδη, η ατμοσφαιρική μουσική του Γιάννη Αιόλου (στην άνευ στίχων εκδοχή) και η φωτογραφία του Γιάννη Δρακουλαράκου. Γ.Ε.