THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Αθώος ή ένοχος @ Θέατρο Κάππα
1.5

Είναι γεγονός πως οι διαδραστικές παραστάσεις που εμπλέκουν το κοινό, δίνοντας του καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ή την έκβαση της υπόθεσης, κερδίζουν εκ προοιμίου τις περισσότερες φορές εμπορική εύνοια. Τι γίνεται όμως, όταν το πιο ενδιαφέρον μέρος της παράστασης αποδεικνύεται η ψηφοφορία του κοινού για την καταδίκη ή την αθώωση του κατηγορούμενου;

Στο αστυνομικό-δικαστικό έργου του Jeffrey Archer, τα πάντα εξελίσσονται -στην επί σκηνής δράση τους- σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Ο καρδιοχειρούργος Πάτρικ Σέργουντ κατηγορείται για την δολοφονία της συζύγου του Ελίζαμπεθ, ο δικηγόρος που αναλαμβάνει την υπεράσπιση του αποδεικνύεται προσωπικός του φίλος, την ίδια στιγμή που η δικηγόρος της νεκρής συζύγου του, προσπαθεί να αποδείξει την ενοχή του. Βασική μάρτυρας κατηγορίας μεταξύ άλλων, η νοσοκόμα Τζένιφερ Μίτσελ, που θα παραδεχθεί την ερωτική σχέση της με τον κατηγορούμενο και θα αποτελέσει το σημείο κλειδί για την ετυμηγορία των ενόρκων. Έχουν γραφτεί πολύ πιο ενδιαφέρουσες αστυνομικές υποθέσεις και είναι βέβαιο πως η παράλληλη δράση μέσω των βίντεο προβολών δεν ενισχύει σε τίποτα την παράσταση. Σχεδόν αστεία και η επιμονή σε βρετανικές λεπτομέρειες τοποθεσιών στα βίντεο, την στιγμή που το προσεγμένα στιλιζαρισμένο σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη, μελετημένα δεμένο με τους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη, αναδεικνύει ένα χώρο που καμία σχέση έχει με το ιστορικό δικαστήριο του Όλντ Μπέιλι στο Λονδίνο, όπου και εξελλίσεται η δίκη. Γενικότερα μάλιστα υπερχρησιμοποιείται τόσο η δυνατότητα περιστροφής του σκηνικού, που η εφευρετηκότητα μετατρέπεται σε κουραστική σκηνική μανιέρα. Αδιάφορες οι ερμηνείες του Κώστα Σπυρόπουλου στο ρόλο του κατηγορούμενου και της Κλέλιας Ρένεση ως Τζένιφερ Μίτσελ. Απαράδεκτος ο Δημήτρης Χαβρές που παρουσίασε έναν υπέρμετρα υστερικό δικαστή ενώ σχεδόν διεκπεραιωτικοί, με μικρές διαβαθμίσεις οι δυο δικηγόροι Υρώ Λούπη και Μιχάλης Μαρίνος, με τον τελευταίο να ξεχνά και να μπερδεύει διαρκώς τα λόγια του. Το έργο στήθηκε για να κόψει εισιτήρια σε μια παράσταση με χαμηλό προϋπολογισμό, ο Κώστας Σπυρόπουλου σκηνοθετικά κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες για να αναδείξει τη δικαστική πλοκή μέσα από ένα λιτό μαύρο σκηνικό, αλλά έχουν παρουσιαστεί πολύ πιο καλογραμμένες και σαφώς πιο αξιόλογες αστυνομικές ιστορίες στο θέατρο. Γ.Ε.