THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Η ζωή στο θέατρο @ Θέατρο Rabbithole
3

Χρειάζονται απλά μαθηματικά για να υπολογίσει κανείς τους παράγοντες που επηρεάζουν μια παράσταση. Στο ανέβασμα του «Η ζωή στο θέατρο» μετρήστε δυο ηθοποιούς, άριστους γνώστες της υποκριτικής τέχνης, μια από τις καλύτερες σκηνογραφίες της σεζόν και ένα –δυστυχώς- μέτριο κείμενο από τα χέρια και τη φαντασία του Ντέιβιντ Μάμετ. Συνολικό άθροισμα δυο – ένα.

Κρυμμένο διακριτικά στην οδό Γερμανικού στο Μεταξουργείο, δίπλα σχεδόν στην δημοτική πινακοθήκη, το θέατρο Rabbithole συνδυάζει την αίσθηση ενός underground χώρου με άποψη και ταυτόχρονα μιας σκηνής με έντονη μυρωδιά παλιού θεάτρου. Στην ουσία των πραγμάτων, ο Ντέιβιντ Μάμετ έγραψε ένα έργο για τη ζωή δυο ηθοποιών που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, με παράλληλες όμως ανησυχίες που καταγράφονται κατά τη διάρκεια των κοινών τους παραστάσεων. Σίγουρα όχι από τις πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές αποτυπώσεις της γλυκόπρικης παρασκηνιακής ζωής δυο ηθοποιών και κατηγορηματικά ένα από τα λιγότερο συναρπαστικά έργα του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα. Και αυτό είναι το μοναδικό αλλά βασικό αδύναμο στοιχείο της παράστασης. Γιατί οι ερμηνείες των δυο ηθοποιών είναι υποδειγματικές. Ο Χρήστος Στέργιογλου προσδίδει φυσικό εκτόπισμα στο χαρακτήρα του παλιού και έμπειρου ηθοποιού -όπως άλλωστε είναι- ενώ ο Κώστας Γάκης, ίσως λιγάκι νευρικά, αποτυπώνει τον συνάδελφο της νέας γενιάς, έτοιμο να ρουφήξει τη ζωή και να κατακτήσει τον κόσμο. Και αν ο Αλέξης Ρίγλης προσπάθησε και πέτυχε να στήσει σκηνοθετικά μια σύγχρονη παράσταση με κλεφτές ματιές στο κλασικό θέατρο, η σκηνογραφική συνεισφορά του Γκάυ Στεφάνου ήταν καθοριστική στο συνολικό αποτέλεσμα. Μελετημένη, προσεγμένη στις λεπτομέρειες, ατμοσφαιρική και ευρηματική η σκηνογραφική του άποψη αποτελεί ακόμη και από μόνη της (αδικώντας έτσι τις ερμηνείες), μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρακολουθήσετε την «Ζωή στο θέατρο» πρωταγωνιστώντας στο ρόλο του κοινού. Γ.Ε.