THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Γυάλινος κόσμος @ Θέατρο Δημήτρης Χόρν

Τέσσερις αξεπέραστα σμιλεμένοι χαρακτήρες σε ένα από τα κλασικότερα θεατρικά έργα του Τένεσι Ούλιαμς, δοκιμάζουν την τύχη τους στα χέρια της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Ο Γυάλινος κόσμος που έπλασε η ταλαντούχα σκηνοθέτης, αναδεικνύει όλο το δράμα και την ευαισθησία ενός αριστουργήματος που γράφτηκε το 1944 και που μισό αιώνα μετά, ανεβαίνει σε μια παράσταση που κρατά όλο το συναίσθημα του πρωτότυπου σε μια προσεγμένα σύγχρονη εκδοχή.

Στο πλέον αυτοβιογραφικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα, η Αμάντα μητέρα του εσωστρεφή Τομ και της ιδιόρυθμης Λώρα, προσπαθεί να φτιάξει το μέλλον των παιδιών της. Το ένδοξο παρελθόν της, πριν παντρευτεί τον άντρα που την παράτησε, επιβάλλει έναν πετυχημένο γάμο στην κόρη της, που στερείται ψυχολογικής και σωματικής ακαιρεότητας. Στον γιό της πάλι, μια δουλειά που θα συντηρεί τις δυο γυναίκες του σπιτιού. Ο Τόμ που για διέξοδο στην βαρετή καθημερινότητα της δουλειάς του ως αποθηκάριος αναζητά μοναχικές διασκεδάσεις, θα φέρει στο σπίτι ύστερα από την επιμονή της μητέρας του έναν καλεσμένο. Τον συνάδελφο του Τζίμ, ως υποψήφιο γαμπρό για τη μικρή του αδελφή. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ο Τζίμ θα αποκαλύψει πως έχει σχέση, η Λώρα θα πιστέψει στον εαυτό της, ο Τομ θα κυνηγήσει τον δικό του και η Αμάντα θα συμβιβαστεί με το πεπρωμένο της. Ζυγισμένα νευρωτική, αυταρχική και με μετρημένες δόσεις μαύρου χιούμορ, η έμπειρη Ναταλία Τσαλίκη παρουσιάζει μια υποδειγματική Αμάντα. Συνέπης υποκριτικά ο Αντίνοος Αλμπάνης απέδωσε έναν ερμηνευτικά ικανοποιητικό Τόμ, χωρίς ωστόσο καμία ερμηνευτική υπέρβαση. Η Αμαλία Νίνου στον απαιτητικότατο ρόλο της Λώρας εξελίσσεται αργά μεν κατά τη διάρκεια του έργο, ποτέ ωστόσο δεν αποδίδει με ακρίβεια την εύθραστη προσωπικότητα της ηρωίδας της. Αντίθετα, ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς υιοθετεί τα πρωτογενή υλικά του χαρακτήτρα του και χτίζει μια προσωπικότητα με όλη την ανατρεπτική αύρα και τη διαύγεια του Τζίμ. Είναι από τις λίγες παραστάσεις που κυριαρχεί τόσο έντονα η σκηνοθετική άποψη, σε τέτοιο βαθμό που αισθάνεσαι τον σκηνοθέτη να κινείται μαζί με τους ηθοποιούς πάνω στην σκηνή. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου έστησε ένα μελετημένο έργο, σε ένα κείμενο επεξεργασμένο με ακρίβεια στις προσθήκες και τις αφαιρέσεις του, προσεγμένο στις λεπτομέρειες, με αψεγάδιαστη αισθητική και βαθιά συναισθηματική φόρτιση. Η αρχική ιδέα του συγγραφέα για προβολές σλάιντς, προεκτάθηκε ευρηματικότατα με την σχεδόν τρισδιάστατη βίντεο προβολή που επιμελήθηκε ο Μιχάλης Κλουκίνας στο ατμοσφαιρικά μινιμαλιστικό σκηνικό του Γιώργου Πάτσα. Ξεχωριστή η μουσική συμβολή του Σταύρου Γασπαράτου, όπως και οι προσεγμένοι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις της θεατρικής περιόδου. Γ.Ε.