THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Μακμπέθ @ Στέγη Γραμμάτων & Τέχνων
4

ε ξεχωριστή συνέπεια στην ακολουθία των δραματικών εξελίξεων και με παλλόμενο ρυθμό που κρατάει αμείωτο το ενδιάφερον, ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθέτησε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα που έγραψε ο Σέξπιρ, σε μια εντυπωσιακή παραγωγή με ερμεινείες που στο σύνολο τους δεν κατάφεραν να απογειώσουν την παράσταση.

Ο Μακμπέθ ξάδελφος του βασιλιά της Σκωτίας Ντάνκαν, επιστρέφοντας με το φίλο του Μπάνκο ύστερα από μια νικητήρια μάχη, συναντά τρεις μάγγισες που του προφητεύουν ότι θα γίνει βασιλιάς και ότι βασιλιάδες θα γίνουν και οι απόγονοι του Μπάνκο. Αποφασισμένος να κυνηγήσει τη μοίρα του, ο Μακμπέθ θα σκοτώσει το βασιλιά Ντάνκαν και όσους βρεθούν εμπόδιο στο στόχο του, έχοντας ως ηθικό συναυτουργό τη γυναίκα του. Η προφητεία όμως κρύβει και άλλες λεπτομέρειες. Ο Μοσχόπουλος αναδεικνύει σε μεγάλο βάθος το τραγικό προφίλ του πρωταγωνιστή, την αγωνία του να επιβεβαιώσει την προδιεγραμμένη του μοίρα αλλά και την πρωτοφανή του δίψα να την ξεπεράσει. Και αν ορισμένες σκηνές χάνουν το υποβλητικό ρυθμό της παράστασης, δεν είναι αρκετές για αποδιοργανώσουν την κινηματογραφική αίσθηση που τα εντυπωσιακά σκηνικά ευρήματα της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου, προσδίδουν στο θεατρικό ανέβασμα του έργου. Ο Αργύρης Ξάφης στο πρωταγωνιστικό ρόλο παρουσίασε ένα πολυσχηδή ήρωα. Υποδειγματικός στις περιόδους παραφροσύνης αλλά συχνά άχρωμος σε εκείνες που υφαίνει μεθοδικά τον ιστό των φιλοδοξιών του. Η Άννα Μάσχα δεν ξεχώρισε για κάτι ως Λαίδη Μακμπέθ, αντίθετα ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο καθοριστικό ρόλο του Μάκνταφ αποτύπωσε λεπτοδουλεμένα από την αρχή ώς το τέλος, τις διαφορετικές ψυχολογικές εκφάνσεις του χαρακτήρα του. Ερμηνευτική έκπληξη και ο Δημήτρης Νασιούλας, σε μια από τις ακριβές και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσες παραγωγές της θεατρικής περιόδου, που προσδίδει σε ένα κλασσικό κείμενο του 17ου αιώνα μια παράξενη σύνδεση με την σύγχρονη πραγματικότητα που προσφέρεται για πολλαπλές αναλύσεις. Γ.Ε.