THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Ο χορός του θανάτου @ Θέατρο Άλμα
2

Δεν ευθύνεται το σκηνικό και τα κοστούμια εποχής, ούτε το κείμενο του Στρίντμπεργκ που γράφτηκε δυο αιώνες πίσω για το άρωμα ναφθαλίνης που αποπνέει η παράσταση. Τα βήματα που ακολουθήθηκαν στο «Χορό του θανάτου» είναι τόσο προβλέψιμα, ανέμπνευστα και χωρίς καμία διάθεση για κάτι ουσιαστικά δημιουργικό, που το αποτέλεσμα αποδεικνύεται αφόρητα πληκτικό.

Σε ένα απομονωμένο νησάκι κοντά στη Στοκχόλμη, ο Λοχαγός Έντγκαρ και η γυναίκα του Αλίς, πρώην ηθοποιός που παράτησε την καριέρα της, κλείνουν 25 χρόνια γάμου. Στο συνεχές παιχνίδι αντιδικίας και μίσους που πρωταγωνιστούν και τρέφουν όλα αυτά τα χρόνια, θα εμφανιστεί τώρα ένα τρίτο πρόσωπο. Ο Κούρτ, ξάδελφος της Αλίς και φίλος του Έντγκαρ, θα κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι της αλληλοεξόντωσης τους, αλλά και της βαθύτερης ανάγκης τους να συνυπάρχουν. Άριστος ηθογράφος ο Στρίντμπεργκ δημιούργησε ένα δραματικό έργο με τρεις πρωταγωνιστές, που εμβαθύνει αριστοτεχνικά στην δυσλειτουργική σχέση ενός ζευγαριού, σε ένα κείμενο με μια ακαταμάχητη αίσθηση σαρκαστικού μαύρου χιούμορ. Στεγνή, άνευρη και χωρίς ταυτότητα ωστόσο η σκηνοθεσία της Ιωάννας Μιχαλακοπούλου. Στο ίδιο κλίμα και η ερμηνεία της Κατερίνας Μαραγκού στο ρόλο της Άλις. Σχεδόν διεκπαιρεωτικός από την άλλη ο Νίκος Αλεξίου στο ρόλο του Κούρτ ενώ ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος είναι ο μόνος που προσδίδει ενδιαφέρον ερμηνεύτικα σε ένα αρκετά αδιάφορο σύνολο. Και αν στα βασικά η παράσταση υστερεί, κερδίζει εύσημα για το ιδιαίτερα εμπνευσμένο και ατμοσφαιρικό σκηνικό του Απόστολου Βέττα και τα καλαίσθητα κουστούμια του Γιάννη Μετζικώφ. Γ.Ε.