THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Το χέρι @ Θέατρο του Νέου Κόσμου / Δώμα
3

Βαθιά ανθρώπινη, ευαίσθητη και επαναστατική η ιστορία της 30χρονης που αποφάσισε σε ηλικία 10 ετών να σηκώσει ψηλά το ένα της χέρι και να το κρατήσει στην ίδια θέση μέχρι να πεθάνει. Και αν η μικρή σκηνή στο δώμα του θεάτρου του Νέου Κόσμου δεν επιτρέπει σκηνοθετικές πολυτέλειες, στα εβδομήντα περίπου λεπτά που διαρκεί η παράσταση, θα ταξιδέψετε ανάμεσα σε δυο ηπείρους, θα ζήσετε τις τρείς δεκαετίες από την ιδιόμορφη ζωή της ηρωίδας και θα απολαύσετε έναν από τους πιο καλοστημένους μονολόγους της θεατρικής περιόδου.

Στην συγκινητική ιστορία που έγραψε ο Tim Crouch, η πρωταγωνίστρια αφηγείται την ζωή της από την στιγμή που αποφάσισε σε ηλικία 10 ετών να προβεί σε μια κίνηση που θα άλλαζε οριστικά και θα σημάδευε μια για πάντα τη ζωή της. Μια παιδική απόφαση που θα δοκίμαζε τα όρια της, οδηγώντας την σε μια ζωή γεμάτη προκλήσεις. Το έργο στηρίζεται σε τρεις χορδές. Την επαναστατική διάθεση και την πίστη σε αυτή, την αντίδραση των ανθρώπων στο διαφορετικό αλλά και το ρόλο της σύγχρονης τέχνης, στο τελευταίο μέρος του έργου. Καθοριστικής σημασίας η σκηνοθετική παρέμβαση της Έλενας Πέγκα που επιμελήθηκε επίσης τη μετάφραση και τα σκηνικά του έργου. Με ελάχιστα μέσα κατάφερε να δημιουργήσει ρεαλιστικά τοπία και να σκιαγραφήσει σε βάθος διαφορετικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας παράλληλα μια ατμόσφαιρα άλλοτε απομόνωσης και εσωστρέφειας και άλλοτε απόλυτης έντασης και ριζοσπαστισμού, που καταλήγει σε μια γλυκιά λύτρωση. Εξαιρετικές οι σκηνές με την ανάπαρασταση της οικογένειας μέσα από μινιατούρες, της άφιξης στη Νέα Υόρκη και του σκοτεινού δωματίου με τα ανοιχτά παράθυρα. Η Θεοδώρα Τζήμου στον πρωταγωνιστικό ρόλο δίνει τον καλύτερο της εαυτό και αναδεικνύει με σαφήνεια μέσα από το ερμνηνευτικό της καλειδοσκόπιο όλες τις ψυχολογικές εκφάνσεις του ρόλου της. Και αν κάποιες στιγμές ξεχνά ή μπερδεύει τα λόγια της, είναι από τις ελάχιστες φορές που ο ίδιος ο ρόλος αφομιώνει και δικαιολογεί αυτή την αδυναμία. Το “My arm” όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της παράστασης, είναι ένα έργο ειλικρινές, απλό και ευαίσθητο. Το ίδιο απλά, το συγκεκριμένο θεατρικό ανέβασμα αποδεικνύεται ανώτερο του κειμένου που έγραψε ο άγγλος συγγραφέας του. Γ.Ε

Η Έλενα Πέγκα μίλησε στο REVma -/+:

REVma -/+: Τι σας γοήτευεσε στο έργο και ασχοληθήκατε με αυτό;
Έ.Π: Το είχα διαβάσει πριν δυο χρόνια και μου είχε αρέσει ιδιαίτερα, τόσο που είχα πει πως μακάρι να το είχα γράψει η ίδια. Μπήκα λοιπόν στην διαδικασία να το μεταφράσω, θέλοντας να αλλάξω το φύλο του πρωταγωνιστή από ανδρικό σε γυναίκειο, για το οποίο ζήτησα την άδεια του συγγραφέα του έργου Tim Crouch. Από εκεί και έπειτα ήθελα να επικεντρωθώ και να αναδείξω την χαρά της διαφορετικότητας, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Θα μπορούσε να πάρει καταθλιπτική τροπή η ιστορία, η ηρωίδα να φανεί άρρωστη ή να παρουσιαστεί μια εξεζητημένη παράσταση με έργα τέχνης και εντυπωσιακά ρούχα. Εμένα όμως με ενδιέφερε να επικεντρωθώ σε ένα απόλυτα ανθρώπινο επίπεδο.

REVma -/+: Ποιο πιστεύετε πως ήταν το κίνητρο που ώθησε την ηρωίδα να σηκώσει το χέρι της ψηλά και να το κρατήσει εκεί για πάντα;
Έ.Π: Νομίζω πως είναι ένα στοίχημα σαν και αυτά που βάζουμε με τον εαυτό μας. Ένα τεστ αντοχών που καταλήγει σαν δεύτερη φύση μας.

REVma -/+: Ιδιαίτερα ευρηματικός είναι ο τρόπος που δίνετε ζωή σε εικόνες, πρόσωπα και καταστάσεις μέσα στο έργο. Από πού αντλήσατε έμπνευση;
Έ.Π: Ήθελα να δουλέψω με μικρά πράγματα, κάπως πιο προσωπικά. Σκοπός μου ήταν να αποτυπώσω τον τρόπο που ένα κορίτσι αφηγείται μια προσωπική ιστορία στο δωμάτιο του. Δεν ήθελα κάτι κρύο και απρόσωπο αλλά κάτι ουσιαστικά ανθρώπινο.

REVma -/+: Ανάμεσα στο συνοθύλευμα εικόνων και παραστάσεων που έχετε δημιουργήσει ποια είναι η σκηνή που ξεχωρίζετε, που αισθάνεστε περισσότερο δεμένη συναισθηματικά;
Έ.Π: Μου αρέσει η σκηνή του φινάλε, με την Νέα Υόρκη και το άγαλμα της Ελευθερίας. Νιώθεις με έναν τρόπο ότι σου απευθύνεται αυτό το παγκόσμιο σύμβολο της ελευθερίας. Ίσως και να είμαι επηρεασμένη από το γεγονός ότι έχω ζήσει πολλά χρόνια σε αυτή τη πόλη.