THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Κατάδικος μου @ Θέατρο Διάνα / Katadikos mou @ Diana Theatre

Αντιστέκεσαι δύσκολα στο συναισθηματικό δέσιμο που δημιουργεί η παράσταση. Ο φόβος που έχει κατακτήσει σήμερα θριαμβευτικά το πρωταγωνιστικό ρόλο στην ζωή μας, αντανακλάται πεντακάθαρος μέσα από τους χαρακτήρες του έργου. Χωρίς τις γνωστές ευκολίες και πολύ μακριά από τον τηλεοπτικό τους εαυτό, η συγγραφική τριάδα των Ράντου, Γανωτή και Σταυρακούδη δημιούργησε ένα από τα καλύτερα σύγχρονα ελληνικά έργα με άφθονα ψυχικά χαρίσματα.

Ο γάμος της Καίτης και του Γιάννη δείχνει να έχει τελειώσει. Εκείνος φεύγει από το σπίτι και αφήνει την γυναίκα του μόνη, να ψάχνει παρηγοριά στον άρρωστο από αλτσχάιμερ πατέρα της που νοσηλεύται στον νοσοκομείο. Η ιστορία θα πάρει κινηματογραφική τροπή, όταν ο Γιάννης έπειτα από μια βραδιά γεμάτη καταχρήσεις, θα χτυπήσει με το αυτοκίνητο του τον αλλοδαπό Καρίμ αφήνοντας τον αβοήθητο. Το ρολόι της αντίστροφης μέτρησης ξεκινά το μέτρημα, όταν ο Καρίμ θα βρεθεί στο ίδιο δωμάτιο του νοσοκομείου με τον πατέρα της Καίτης. Το ζευγάρι θα ξεδιπλώσει με χειρουργική ακρίβεια όλες τις ανασφάλεις και τους φόβους που θεριεύεουν μέσα τους και ακριβώς το ίδιο θα συμβεί με τον νεαρό αλλοδαπό και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου. Υπολογισμένες δόσεις κοινωνικού δράματος, μαύρου χιούμορ και κωμωδίας, καίριο και καυστικό σχόλιο σε όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα, μα πάνω από όλα, ένα αδιάκοπο παιχνίδι με την συναίσθημα του φόβου υπό διάφορες μορφές. Παιχνίδι μελετημένο που αγγίζει και εισχωρεί στην ψυχολογία του θεατή, λειτουργώντας αφυπνιστικά και χωρίς να τον καταπλακώνει. Η Ελένη Ράντου ως Καίτη βρίσκεται στην πιο ώριμη θεατρική της στιγμή, απαλλαγμένη από ο,τιδήποτε την «βάραινε» στο παρελθόν. Στο ρόλο του Γιάννη, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης κουράζει προς το τέλος της παράστασης με την υπερβολική του νευρικότητα ενώ ο Ορφέας Αυγουστίδης ως Καρίμ προσπαθεί αδιάκοπα να ισορροπήσει μεταξύ καρικατούρας και ενός βαθιά δραματικού ρόλου. Εξαιρετικός ως μπαμπάς ο Μπάμπης Γιωτόπουλος αλλά και ο Δημήτρης Καπετανάκος σε ρόλο έκπληξη. Το περιστρεφόμενο σκηνικό της Μαγιού Τρικεριώτη προσφέρει συνεχές παλμό στην σύγχρονη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Παλούμπη, σε ένα έργο με έντονα ελληνική ταυτότητα (αναφορές στην αρχαία γραμματεία και την σύχρονη ποίηση) που κατά την θεατρική ορολογία κατεβαίνει αβίαστα, παρασέρνει και κερδίζει από τα πρώτα λεπτά.
| Γιώργος Ευφραιμίδης


The new theatrical performance by Eleni Rantou, Sarah Ganoti and Nikos Stavrakoudis at Diana Theatre in Athens is what local critics describe as this year’s blockbuster. With the allegorical title “Katadikos mou” (meaning in Greek both “all mine” or “my captive”) the story involves an array of characters, who seem to make circles around each other’s lives.

A depressed Greek language teacher, her deluded self-obsessed husband, her Alzheimer’s suffering ex-professor father, a comical family friend, a young Iranian illegal immigrant and a foreign crook are the six characters whose lives come closer than they had ever imagined. Filtered with humour to everybody’s taste and emotions to push everybody’s buttons the long winding story exposes the characteristics of a declining society. Take out names and language barriers and this story can fit with any modern society commingled with its problematic phenomena. Although there is a noticeable lack of space, the management of successive scenes and cascading events seemed to have worked quite well. The revolving platform, a great invention since antiquity, this time is reminiscent of a rotating Lazy Susan of a large table full of different dishes and a selection of tastes; the audience is invited to pick and choose their favourite.
| Kostas Prapoglou

Η Ελένη Ράντου, συγγραφέας και ηθοποιός, μίλησε στο REVma -/+:

Πιστεύετε ότι το ελληνικό κοινό έχει μεγαλύτερη ανάγκη αυτό το διάστημα να δεί στο θεάτρο την μίζερη πλευρά της πραγματικότητας που βιώνει ή κάτι εντελώς διαφορετικό, νοσταλγικό και ίσως ανέμελο;
Όλα τα έχει ανάγκη. Το θέμα είναι πως όταν είσαι δημιουργός δεν σκέφτεσαι τί θέλει να δει το κοινό. Είναι λίγο πιο εγωιστικός ο τρόπος σου. Επικεντρώνεσαι στο τί έχεις ανάγκη εσύ να παρουσιάσεις. Ως δημιουργός λοιπόν, δεν θα μπορούσα να μιλήσω για ένα love story σήμερα. Θα ντρεπόμουν. Ωρμώμενη όμως από αυτό που ήθελα εγω να πω, υπέθεσα και την διάθεση του κόσμου.

Στο έργο κυριαρχεί ο φόβος υπό διάφορες μορφές και εκφάνσεις. Προσωπικά, κοινωνικά, πολιτικά. Πόσο φοβισμένη νιώθετε στην πραγματικότητα; Πως το διαχειρίζεστε όλο αυτό;
Δεν σας κρύβω πως μέσα από το έργο, έκανα την ψυχανάλυση μου και συνειδητοποίησα πόσο φοβισμένη είμαι. Ο φόβος ακόμη και αν σε καταλάβει, δεν έχεις επίγνωση του πόσο δέσμιος και κατάδικος είσαι. Και μέσα από την οκτάμηνη διεργασία για την προετοιμασία του έργου κατάλαβα πόσο φοβισμένη είμαι. Όσο για τη διαχείρηση, το περιβάλλον που ζούμε δε μας επιτρέπει να είμαστε τολμηροί και γενναίοι. Δεν υπάρχει ένα πλαίσιο του πώς θα είναι το αύριο. Κυνηγάς το επόμενο λεπτό και οι αλλαγές είναι τόσο τερατώδεις,που δεν μπορείς να θέσεις στόχους. Λίγο έως πολύ διανύουμε μια περίοδο με ανθρώπους καμικάζι που ορμούν στο τώρα, ξέροντας πως το αύριο δεν θα υπάρχει.

Το επίκαιρο περιεχόμενο του έργου αντανακλάται σε ένα κατάμεστο θέατρο και τις πέντε ημέρες που παίζεται η παράσταση. Έχει παρατηρηθεί πως το κοινό που παρακολουθεί θέατρο έχει αυξηθεί σημαντικά. Πώς το δικαιολογείτε;
Στα 20 χρόνια που παίζω στο θέατρο, αυτό που γίνεται με αυτήν τη παράσταση δεν το έχω ξαναδεί. Παρόλο που έχω κάνει και άλλες επιτυχίες, είναι εξωπραγματικό αυτό που συμβαίνει. Το να είσαι sold out Τετάρτη και Πέμπτη, δεν μου έχει τύχει πολλές φορές. Πάντα υπήρχε μια διαφορά μεταξύ Σαββάτου και Τετάρτης-Πέμπτης. Γενικότερα όμως αισθάνομαι πως το θέατρο γίνεται ανάγκη, ζωτική και υπαρξιακή. Είναι ουσίας πράγμα, δεν είναι αμπαλάζ.

Για ποιό λόγο θαυμάζετε και νιώθετε ικανοποίηση για την ηθοποιό Ελένη και τί σας ενοχλεί σε αυτήν;
Την θαυμάζω γιατί είναι ανεξάρτητη και παντελώς ανισόρροπη, έχοντας διεκδικήσει το δικαίωμα της ανισορροπίας της. Δεν έχω προσαρμοστεί, δεν έχω μπεί σε καλούπια και έχω καταφέρει με το συναίσθημα και την ψυχή μου, χωρίς να έχω κυνηγήσει ποτέ με πονηρό τρόπο τη δουλειά μου, να αναγνωριστώ. Έχω επικοινωνήσει χωρίς ρογμές, «αλήθεια» με το κοινό μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Την αλήθεια της δουλειάς και της ποιότητας μου και αυτό είναι κάτι που δεν έχω προδόσει ποτέ. Το ίδιο χαρακτηριστικό είναι και η μεγάλη μου αναπηρία. Η στάση αυτή μπορεί να σε απομονώσει. Όχι από το κοινό, αλλά από τους γύρω σου. Πολλές φορές αισθάνομαι από το συνάφη μου, πως είμαι μια περίπτωση πολύ μόνη της. Όταν είμαι δυνατή με χαροποιεί, αλλά όταν είμαι αδύναμη είμαι παντελώς μόνη μου. Δεν είναι εύκολο άλλωστε να έχεις πάντα έμπνευση και να τα βγάζεις πέρα. Είναι στιγμές που λυγίζεις και τα λυγίσματα αυτά τα αντιμετωπίζω μόνη μου. Χωρίς να υπάρχει ούτε ένα χέρι να με σηκώσει παρά μόνο η δική μου δύναμη, που μου επαναλαμβάνει πως αν δεν σηκωθώ, δεν θα με σηκώσει κανείς.

Παρακολουθείτε παραστάσεις στο εξωτερικό; Το Λονδίνο αποτελεί αγαπημένο σας θεατρικό προορισμό;
Περίπου δυο με τρεις φορές το χρόνο επισκέπτομαι το Λονδίνο για να παρακολουθήσω παραστάσεις. Είναι η βασική πόλη που επισκέπτομαι για να πάρω ιδέες. Είμαι φανατική του National theatre και του Royal Court. Μπορώ να πω πως τα έχω ξεζουμίσει όλα. Μου αρέσουν και τα μικρά θέατρα, εκτός κέντρου και West End. Μάλιστα ένα έργο που είχα παρακολουθήσει πέρυσι, το οποίο προτάθηκε και για βραβείο Olivier, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την φετινή μου παράσταση.


Eleni Rantou, script writter and actress, talked to REVma -/+:

REVma -/+: Do you feel that the Greek audience has a bigger need to see the darker side of reality that it currently experiences or something totally different, nostalgic and carefree?
E.R.: They need to see everything. The point is that when you are an artist you do not think what the audience wants to see. You act in a more selfish way. You focus on what is your own need to show. So to speak, as an artist of today it would be quite shameful to narrate a plain love story. However, judging by what I wanted to say, I also guessed the mood of the audience.

REVma -/+: Fear is an omnipresent element in the play, on a personal, social and political level. How do you experience fear in real life and how do you cope with this?
E.R.: Through this play I conducted my own psychoanalysis and realised how frightened I am. I reached this conclusion following the eight month process of preparation for the play. As for how I cope with this, the place we live in does not allow us to be forward and brave any more. The uncertainty of how currently things are prohibits you from setting any goals. More or less we live an era with “kamikaze people” who invade our present life without leaving hope for tomorrow.

REVma -/+: A full theatre reflects the topical content of the play. The number of people going to the theatre has lately been increased significantly. How do you explain this?
E.R.: In my 20 year experience and amongst other successful plays I have participated in, I have never come across such a huge success. It is very rare for Wednesdays and Thursdays to be a sold out as there had always been a difference in numbers between Saturdays and Wednesdays-Thursdays. Overall I feel that the theatre is becoming a vital and existential need, a more in depth situation.

REVma -/+: Why do you feel great admiration and satisfaction towards Eleni as an actress and is there anything that you don’t like in her?
E.R.: I admire her because she is both independent and unbalanced, in her own right. I haven’t come to terms or been patronised to become successful; on the contrary, I have achieved my success using both my feelings and soul. I always communicate with my audience constructively and by maintaining my quality as an actress I have not betrayed them. However, this same characteristic may lead to isolation, not from your audience but from your immediate environment. I feel happy when I am strong, but I feel all alone when I am weak. It is not always possible to be inspired and cope with everything. There are times when I feel low and then I have to cope all by myself, this is when a voice tells me to pull myself together as no one else will help me do it.

REVma -/+: Do you go to the theatre abroad? Is London a favourite destination for its theatrical performances?
E.R.: I normally visit London twice or three times a year for this purpose. This is the main city which I visit to get inspired. I am a huge fan of the National Theatre and the Royal Court, I can say that I have squeezed them dry! I also like smaller theatres off the city centre or the West End. In fact, a play that I saw last year which was nominated for an Olivier Award was the source of inspiration for my current play.