THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
H αυλή των θαυμάτων @ Εθνικό Θέατρο
3.5

Όσο και αν η ιστορία του έργου φαντάζει με μια πρώτη ανάγνωση απλοϊκή και χιλιοειπωμένη, το κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη αποδεικνύει τον σκοπό της δημιουργίας του. Ξεπερνώντας το όριο της ηθογραφίας, καταδεικνύει σε βάθος τον εσωτερικό μηχανισμό του Έλληνα ως μια διαχρονική «αξία» που τον καταδιώκει ανά τους αιώνες. Μια καλοκουρδισμένη παράσταση, σκηνοθετικά μελετημένη, με αρκετές ενδιαφέρουσες ερμηνείες.

Σε μια αθηναϊκή αυλή χαρακτήρες χωρίς κοινή καταγωγή, οικογενειακή σχέση και μέλλον, ενώνουν τις ζωές και την καθημερινότητα τους. Η Βούλα και ο Μπάμπης, το ερωτευμένο ζευγάρι που θα κυνηγήσει την τύχη του στην Αυστραλία, ο αποτυχημένος Στέλιος και η Ρωσίδα γυναίκα του, η Μαρία που περιμένει υπομονετικά το ναυτικό άντρα της, ο γερό-Ιορδάνης από την Μικρά Ασία μαζί με τη γυναίκα και τον γιό του, η νεαρή Ντόρα που διψάει για δημοσιότητα, η θρυλική Αννετώ που πάντρεψε τη κόρη της στο Λονδίνο και τώρα μένει μόνη αλλά και η νέα άφιξη της αυλής, ο δουλευταράς Στράτος. Πρόσωπα αποτυπωμένα με αυθεντική ελληνική σφραγίδα γνησιότητας. Χαρακτήρες που μέσα από τη μιζέρια, το ήθος, την μοναξιά και την ελπίδα τους συνθέτουν το χαρακτήρα μιας ενιαίας φιγούρας. Της Ελλάδας του χθες, που μοιάζει σοκαριστικά ίδια με αυτή του σήμερα. Μια εξαίσια αντιπαραβολή που ξεγυμνώνει ηθοποιούς και θεατές. Το σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη «μοσχοβολάει» άλλοτε τα Κυριακάτικα μεσημέρια και άλλοτε το σούρουπο ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους και τη θέα στον ξάστερο ουρανό που ο Σάκης Μπιρμπίλης με τους προσεγμένους φωτισμούς του δημιούργησε. Αποθέωση η υπερεαλιστική Μίνα Αδαμάκη στο ρόλο της Αννετώς αλλά και ο Νίκος Κουρής σε ένα Στέλιο παθιασμένο για τη ζωή και ταυτόχρονα υποταγμένο στα πάθη του. Ερμηνευτικό ζενίθ για Προμηθέα Αλειφερόπουλο (Μπάμπης) και Νίκο Ψαρρά (Στράτος) και στον αντίποδα Αλέξανδρα Αϊδίνη (Μαρία) και Λένα Παπαληγούρα (Ντόρα). Ο Γιάννης Κακλέας με μια φυσικότητα που ξεπερνάει την ίδια τη ζωή, έπλασε ένα τεχνητό ανθρώπινο περιβάλλον με πρόσωπα που έρχονται και φεύγουν. Σε μια αυλή που αποτυπώνει το dna μας και συγκινεί όταν βουλιάζει γιατί πρέπει να ξαναγεννηθεί. Όπως όλα στη ζωή.
|Γιώργος Ευφραιμίδης

Ο Νίκος Κουρής, πρωταγωνιστής του έργου, μίλησε στο REVma -/+:

REVma-/+: Το έργο παρουσιάζει τρομακτικές ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα και είναι γεμάτο συμβολισμούς. Ποιό σημείο σας εντυπωσίασε περισσότερο, όσο αφορά την αναφορικότητα του στο σήμερα;
Πέρα από τα προφανή, αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση και με αποκαρδιώνει ταυτόχρονα, γιατί το αναγνωρίζω και σε εμένα, είναι ο ιδιόμορφος λήθαργος που βιώνουν οι χαρακτήρες. Η έλλειψη αυτενέργειας. Σαν να είμαστε όλοι ακίνητοι. Ακινησία στο να δουλέψουμε, να ονειρευτούμε, να αλλάξουμε αυτό που θεωρούμε ότι μας εξασφαλίζει ασφάλεια. Υπάρχει επίσης ένα ακαταλόγιστο που διέπει τους χαρακτήρες του έργου. Μπορώ να μην δουλεύω, μπορώ να λέω ψέματα, μπορώ να είμαι λαμόγιο αλλά έχω καλή καρδιά. Με εντυπωσιάζει πως το έργο καταφέρνει και συγκηνεί πάντα, δείχνοντας όμως στον κόσμο μια πραγματικότητα με ένα τρόπο όχι καταγγελτικό. Αναρωτιέμαι πάντα γιατί κλαίει το κοινό κατά τη διάρκεια του έργου. Κλαίει επειδή αναγνωρίζει τον εαυτό του; Επειδή νοσταλγεί κάτι; Ή μήπως επειδή δεν έχει κάνει και αυτός τίποτα για να αλλάξει την πραγματικότητα; Ποιός ξέρει;

REVma-/+: Ο ρόλος που υποδύεστε θα μπορούσε να σκιαγραφεί και την φιγούρα της Ελλάδας. Ένα άτομο που ποτέ δεν τολμά να αποτινάξει τις σκιές του, που μένει πάντα στο κακό του εαυτό. Για ποιά δική σας συνήθεια, ελληνική κατά το φαίνεσθαι, ντρέπεστε και νιώθετε άβολα;
Ομολογώ πως προσπαθώ να μην είμαι σαν τον Στέλιο. Αναγνωρίζω όμως στον εαυτό μου πολλά στοιχεία της παραίτησης του. Παραιτούμαι μπροστά σε δυσκολίες και σε προβλήματα σε βαθμό που απογοητεύομαι. Πολεμάω όμως και προσπαθώ πάρα πολύ να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να αφήνεται. Νιώθω πως δεν είμαι προγραμματισμένος ως έλληνας να έχω αστραπιαίες αντιστάσεις. Ως λαός νόμιζω ότι λειτουργούμε σαν τις δίαιτες. Ξεκινάμε κάτι μεγαλεπίβολα και το τελειώνουμε σε τριάντα χρόνια. Πολυτέλεια του χρόνου όμως δεν υπάρχει, και δεν εννοώ τώρα με την κρίση. Η νεότητα περνάει, οι δυνάμεις σε εγκαταλείπουν, ο ορίζοντας στενεύει.

REVma-/+: Οι πρωταγωνιστές του έργου ονειρεύονται και ελπίζουν μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό. Έχει περάσει από το μυαλό σας μια αντίστοιχη σκέψη;
Και βέβαια. Το τελευταίο χρόνο περνάει από το μυαλό όχι μόνο η προοπτική του εξωτερικού αλλά και κάθε ενδεχόμενο. Έχω σκεφτεί να ξεκινήσω ακόμη και από το μηδέν ή να μην ξαναπαίξω ποτέ ως ηθοποιός και να κάνω κάτι άλλο. Σαν άνθρωπος όμως, μου αρέσει να «κουνιούνται» οι ασφάλειές μου. Είναι η φύση μου έτσι. Την ίδια στιγμή βέβαια με τρομάζει όλο αυτό αλλά συγχρόνως είναι και ωραίο.