THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Η έκτη καρυάτιδα @ Θέατρο Άλμα
2.5

ο σκηνικό του Κώστα Τσόκλη έχει το εκτόπισμα ενός πρωταγωνιστή. Μαγνιτίζει και απορροφά με αυθάδεια ακόμη και πριν την εμφάνιση της ηθοποιού. Το ίδιο εμπνευσμένο το αλληγορικό κοστούμι που εμπνεύστηκε ο ίδιος όπως και η πρώτη του απόπειρα στην σκηνοθεσία, που αποκαλύπτει αναπάντεχα ενδιαφέροντα σημάδια. Η Σοφία Φιλιππίδου από την άλλη πιστοποιεί την σημαντική θεατρική της αξία, χαρακτηριστικό που απουσιάζει ωστόσο κραυγαλέα από το ίδιο το έργο.

Στο μονόλογο που έγραψαν ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης πρωταγωνίστρια είναι η ξεναγός Ελένη Βουτυρά. Η ηρωίδα εξιστορεί πτυχές της προσωπικής της ζωής και παράλληλα αναδεικνύει τα ιστορικά στοιχεία που μας δένουν εξοντωτικά με το παρελθόν και που συχνά επικαλούμαστε απλά για ενισχύσουμε την ελλιπή σημερινή εικόνα μας. Στην πράξη όμως το αποτέλεσμα είναι χαοτικό. Απουσιάζει ο στόχος και το έργο κινείται χωρίς καθοδήγηση. Έντονη είναι μάλιστα η αίσθηση ότι αν και το στίγμα του έργου έχει άμεση σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και την σχέση του σύγχρονου έλληνα με αυτή, υπάρχει ένα ιστορικό κενό με το σήμερα που αναδεικνύεται αρνητικά. Η Σοφία Φιλιππίδου κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να δώσει ρυθμό, συνοχή και ενδιαφέρον στην παράσταση. Στις κωμικές στιγμές του έργου μάλιστα αναβλύζει όλο το ορμέμφυτο υποκριτικό της ταλέντο. Όση προσπάθεια και αν κατέβαλε όμως σε συνδυασμό με την μελετημένη -αν και συχνά φλύαρη- σκηνοθεσία του Κώστα Τσόκλη, το αποτέλεσμα που μένει αφήνει μια συγκεχυμένη και μετέωρη αίσθηση. Φεύγεις και στεναχωριέσαι που δεν τα κατάφεραν.
| Γιώργος Ευφραιμίδης