THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Μια πορνογραφική σχέση @ Θέατρο Αθηνών
2.5

Θέλει προσπάθεια για να αφεθείς σε μια ιστορία δυο άγνωστων ανθρώπων που επιδίωξαν να ενώνουν μονάχα τα κορμιά τους μέχρι να νιώσουν τον έρωτα να τους χτυπάει την πόρτα του ξενοδοχείου. Κι όμως προσπάθεια έγινε. Κάτι πήγε να ειπωθεί. Η «Πορνογραφική σχέση» που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης είναι από τις παραστάσεις που έχει τις προθέσεις να εξετάσει το μη προφανές, να βουτήξει πιο κάτω από την επιφανεία και να δει πέρα από το ορατό. Κρίμα που μένει μόνο στις προθέσεις.

Έπειτα από μια αγγελία ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να ικανοποιήσουν αποκλειστικά και μόνο την ανάγκη τους για έρωτα. Χωρίς να αποκαλύψουν ονόματα, τηλέφωνα και οικογενειακές καταστάσεις αποχαιρετιούνται ως την επόμενη φορά. Διαδικασία που θα συνεχιστεί για καιρό και πάντα με την ίδια προσήλωση στην απόλυτη ανωνυμία, ως τη στιγμή που θα προκύψει η αγάπη. Ο Philippe Blasband συγγραφέας του έργου που γυρίστηκε για τον κινηματογράφο το 1999 και γνώρισε πολλές διακρίσεις, περιγράφει την ανάμνηση δυο ανθρώπων που έζησαν μια πορνογραφική σχέση και τώρα, ο καθένας από την δική του σκοπιά, ανακαλεί τα θραύσματα της εμπειρίας τους. Και αν βασικό μέλημα του Blasband ήταν να αποτυπώσει με ακρίβεια την αίσθηση και τον σκοπό του έργου πέρα από το προφανές, τα στοιχεία αυτά απουσιάζουν εκκωφαντικά από το συνολικό αποτέλεσμα της παράστασης του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Η ιστορία εδώ είναι στεγνή. Όσες προσπάθειες και αν γίνονται να αποδωθεί μια δεύτερη ανάγνωση, όλες πέφτουν στο κενό. Η παράσταση γίνεται κουραστική επειδή γίνεται αφόρητα προβλέψιμη. Και είναι αλήθεια, πως καμία από τις δυο ερμηνείες του Στέλιου Μάινα και της Δήμητρας Ματσούκα δεν προσδίδουν κάτι το εξαιρετικό. Οι σκηνές που οι πρωταγωνιστές κάνουν έρωτα πίσω από το παραβάν που ανεμίζει αλλά και το εκκρεμές δωμάτιο του ξενοδοχείου μπορεί να είναι καλοστημένες. Εύσημα για τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή. Είναι φυσικό όμως πως δεν μπορούν να ανατρέψουν την συνολική εικόνα μιας πορνογραφικής σχέσης που στο χαρτί γεννά θυελλώδη συναισθήματα ενώ στην σκηνή άψυχα πάθη.
|Γιώργος Ευφραιμίδης