Χωρίς κατηγορία
“H παγίδα” @ Θέατρο Eliart
2.5
Σπάνια μια αστυνομική ιστορία κρύβει τόσο μεθοδικά τον ένοχο, αναδεικνύει θριαμβευτικά δήθεν υπόπτους και καλλιεργεί την ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης, γεννώντας αυθεντικό σασπένς. Ο Φρανσουά Τομά έγραψε το 1960 ένα αριστουργηματικό έργο, τα δικαιώματα του οποίου αγόρασε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, σε μια παράσταση στο θέατρο Eliart με μεγάλες ερμηνευτικές αρρυθμείες.

Η ιστορία ξεκινά σε μια εξωχική κατοικία όπου ένας άντρας θα δηλώσει στον επιθεωρητή της περιοχής την εξαφάνιση της συζύγου του. Λίγα λεπτά μετά στο σπίτι θα εμφανιστεί μια γυναίκα που ισχυρίζεται πως είναι η σύζυγος που είχε εξαφανιστεί τις τελευταίες ημέρες. Ο άντρας ορκίζεται πως βλέπει για πρώτη φορά τη γυναίκα αυτή, την ώρα που η φαινομενικά μυστηριώδης θυληκή ύπαρξη επιβεβαιώνει διαρκώς την ταυτότητα της. Έξοχα μελετημένη πλοκή, βασισμένη εξελικτικά σε ένα δίπολο υπόπτων, προσεγμένη και ζυγισμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια σε μια αστυνομική ιστορία τόσο συμπαγή, που το φινάλε της κερδίζει και τον πλέον δύσπιστο. Κι όσο η ιστορία θριαμβεύει ως τα τελευταία λεπτά του έργου, οι ερμηνείες των ηθοποιών κάνουν τα πάντα για το ακριβώς αντίστροφο. Ο Χρήστος Ευθυμίου (επιθεωρητής) χάνει διαρκώς τα λόγια του, ο Κωνσταντίνος Λεβαντής συμμετέχει εντελώς διεκπαιρεωτικά ενώ ο έμπειρος Χάρης Σώζος (σύζυγος) παλεύει με την έννοια του μέτρου. Η Αννέτα Παπαθανασίου (σύζυγος) από την άλλη πλάθει έναν έξοχο ρόλο προσδίδοντας ισόποσες δόσεις αθωότητας και ενοχής ενώ ο Δημήτρης Πετρόπουλος στην σύντομη παρουσία του αναδεικνύει αριστοτεχνικά το ρόλο του κλοσάρ ζωγράφου. Η «παγίδα» που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Φραντζεσκάκης διατηρεί την ατμόσφαιρα του κλασσικού αστυνομικού αριστουργήματος που έγραψε ο Τομά, παρά τις σκηνοθετικές αδυναμίες της. Σίγουρα, δεν πρόκειται για μια διθυραμβική παράσταση αλλά για μια αξιόλογη προσπάθεια (προσεγμένα τα κουστούμια της Καλλιόπης Ζαφειροπούλου στα επιμέρους) που θα προσελκύσει κυρίως τους λάτρεις των αστυνομικών υποθέσεων. 

|Γιώργος Ευφραιμίδης