THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Το χώμα @ Πλατεία Αυδή
2.5

Κι όμως, υπάρχουν παραστάσεις που έχουν την ικανότητα να παγιδεύουν το θεατή σε ένα ασύλληπτα ατμοσφαιρικό περιβάλλον και την ίδια ώρα, από τα πρώτα λεπτά, να χάνουν κάθε μάχη με την δραματουργική ακολουθία. Το έργο του José Ramón Fernández που ανεβαίνει στην αυλή ενός παλιού δίωροφου σπιτιού στην πλατεία Μεταξουργείου μπορεί να μυρίζει άνυδρο Ανδαλουσιανό χώμα αλλά τα αρώματα και εικόνες του δεν είναι αρκετά.

Σε ένα χωριό της Ανδαλουσίας, μια οικόγενεια κρύβει για χρόνια ενοχικά το μυστικό της. Η ιστορία του Πόθο και του Μιγκέλ, της Πιλάρ, της Μερσέδες και της Μαρίας αφορά ένα εγκλήμα. Τη δολοφονία ενός ξένου που θα αργήσει να δικαιωθεί εννιά χρόνια, ως την στιγμή που ο δράστης παραδεχτεί την ενοχή του και λύσει την κατάρα της ξηρασίας που βασανίζει το χωριό. Όσο και αν το κείμενο προσπαθεί να ασχοληθεί με την έννοια του ξένου και της ανάληψης ευθυνών στροβιλίζεται διαρκώς γύρω από ένα θαμπό πρίσμα. Οι μέτριες στο σύνολο τους ερμηνείες των ηθοποιών δεν βοηθούν στην συναισθηματική ταύτιση του κοινού και επιτείνουν την αίσθηση πως γίνεται προσπάθεια να ειπωθεί κάτι αλλά δυσκολεύεται να βρεθεί ο ακριβής στόχος. Άξιο ιδιαίτερης μνείας ωστόσο είναι το τεχνικό κομμάτι της παράστασης. Μελετημένος και όχι προβλέψιμος ο ηχητικός σχεδιασμός και η μουσική του Λάμπρου Πηγούνη, όπως και οι υποδειγματικοί φωτισμοί της Ηλέκτρας Περσελή που αναδεικνύουν το φυσικό σκηνικό του έργου. Η Γιολάντα Μαρκοπούλου σκηνοθέτισε μια παράσταση που προϊδεάζει τον θεατή για μια αληθινή θεατρική εμπειρία. Τι κρίμα που δεν επαληθεύεται.
|Γιώργος Ευφραιμίδης