THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Αγγέλα @ Kunsthalle Athena
3.5

αν σε παλιό θερινό σινεμά σε προβολή γνωστού και αγαπημένου δράματος, η Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου ξαναζωντανεύει στην περασμένου αιώνα αυλή της Kunsthalle που επιδεικνύει με θάρρος την ομορφιά της φθορά της. Ο Ένκε Φεζολλάρι με μια αξιοθαύμαστη σκηνοθετική ανησυχία έστησε ένα έργο ζουμερό σε πάθη, αγωνίες και συγκινήσεις, με εύστοχες αναλογίες στο σήμερα και μονάχα κάποιες ερμηνευτικές παραφωνίες να διαταράσσουν ένα πολύ αξιόλογο σύνολο.

Στα μέσα του περασμένου αιώνα, στην μετεμφυλιακή Αθήνα η Αγγέλα φτάνει από το χωριό της για να δουλέψει υπηρέτρια. Από την πρώτη στιγμή θα εισχωρήσει σε ένα κόσμο που μια καριέρα στον κινηματογράφο, ένας μαστροπός που πουλάει αγάπη και μια μυστηριώδης δολοφονία μπλέκονται γλυκά υπό την μουσική υπόκρουση τραγουδιών του Καζαντζίδη αλλά και του Έλβις Πρίσλει. Ο Σεβαστίκογλου αποτυπώνει με απίστευτη διαύγεια και με υλικό μια παλλόμενη και πλήρης ηθογραφική παλέτα χαρακτήρων μια κοινωνία τάξεων, αδιεξόδων και ονείρων που προσπαθεί να αναγεννηθεί σε μια Ελλάδα που ψάχνει το καινούργιο της εαυτό. Ο Φεζολλάρι από την άλλη, ξεκολάει διακριτικά το πρωτότυπο έργο και το επανατοποθετεί με δεξιοτεχνία στο φυσικό σκηνικό του χώρο, με μια αλληλουχία σκηνοθετικών ευρημάτων που προσφέρουν ζωντάνια και υφή μιούζικαλ στο έργο. Εξαιρετική η κινησιολογία που επιμελήθηκε η Χαρά Κότσαλη ενώ η Λόλα Γιαννοπούλου έφερε μελωδικά εις πέρας το μουσικό μέρος της παράστασης. Και αν κάπου υπάρχει τρωτό σημείο, αυτό εντοπίζεται στις ερμηνείες. Η ιδιαίτερα ταλαντούχα Κωνσταντίνα Τάκαλου (Γεωργία) προσδίδει υπέρμετρη νευρικότητα στο ρόλο της, ο Κωστής Καλλιβρετάκης (Λάμπρος) αργεί πολύ να πείσει για τις προθέσεις του ενώ ο Βασίλης Μαργέτης (Στράτος) προσπαθεί διαρκώς να βρει τις ισορροπίες του χαρακτήρα του. Η Αγγέλα που ερμήνευσε με ζήλο η Βίκυ Παπαδοπούλου είναι μια παράσταση που εμπεριέχει όλο το κοινωνικό μήνυμα εποχής που ήθελε να μεταφέρει ο συγγραφέας της και ταυτόχρονα όλη τη διάθεση του σκηνοθέτη της να αποτυπώσει μια Ελλάδα που μέχρι σήμερα κινείται μεταξύ ονείρου και διάψευσης, δεσμών και ελευθερίας. Μια παράσταση ατμοσφαιρική που σίγουρα αξίζει να δείτε.
|Γιώργος Ευφραιμίδης