THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
O Λάμπρος – Ζακύνθου αρ. 12 @ Πειραιώς 260
2.5

Μακριά από κάθε συμβατικότητα ο Λάμπρος του Διονυσίου Σολωμού είναι το πιο δύσκολο εγχείρημα που θα μπορούσε να αναλάβει σκηνοθετικά η Σύλβια Λιούλιου. Μια παράσταση μελετημένη στην λεπτομέρεια, με έξοχα τεχνικά χαρακτηριστικά, εκφραστικότατους ηθοποιούς και ξεχωριστή ταυτότητα. Όσα θετικά και αν συγκεντρωθούν όμως (και είναι πολλά) εκκωφαντικά αρνητικό θα μένει το γεγονός πως χάνοντας έστω μια φράση, ο θεατής βρίσκεται να κυνηγά σε όλο το έργο το νήμα του ποιήματος αλλά κυρίως το συναίσθημα του.

H συγγραφή του ποιήματος από τον Σολωμό ξεκίνησε το 1824 (στο τετράδιο Ζακύνθου αρ. 12,) και διακόπηκε το 1826 για να συνεχιστεί αργότερα, χωρίς όμως ποτέ να ολοκληρωθεί. Ο Λάμπρος με την Μαρία απέκτησαν τέσσερα παιδιά τα οποία όμως οδηγήθηκαν από νωρίς στο ορφανοτροφείο. Χρόνια μετά την παραμονή του στον πόλεμο ο πρωταγωνιστής γνωρίζει τυχαία, ερωτεύεται και κάνει παιδιά με την ίδια του την κόρη την ταυτότητα της οποίας ανακαλύπτει εκ των υστέρων. Ένας πολυδιάστατος τραγικός ήρωας με όλα τα χαρακτηριστικά της Αριστοτελικής αντίληψης που θα οδηγήσει την Μαρία, την κόρη του και φυσικά τον ίδιο στην λύτρωςη του θανάτου. Βασιζόμενη στο αδιέξοδο, την απελπισία αλλά κυρίως τα ερείπια του ελληνικού πολιτισμού πάνω στα οποία γράφεται το ποίημα και που σχετίζονται με την σημερινή πραγματικότητα, η Λιούλιου σε ένα έξοχο εικαστικής σύλληψης σκηνικό δια χειρός Άγγελου Μέντη στήνει το Λάμπρο και τη Μαρία στα χαλάσματα της δικής τους ζωής. Μακριά ο ένας από τον άλλο, προσπαθούν να προσεγγίσουν την πραγματικότητα καθώς προχωρούν στο μεγάλο διάδρομο από τραπέζια που τους χωρίζει. Η επιβλητική μουσική που έγραψε η Λένα Πλάτωνος σε συνδυασμό με τους αριστοτεχνικούς φωτισμούς της Ελευθερίας Ντεκώ δημιουργούν το ιδανικότερο περιβάλλον για μια εξερεύνηση σε ένα τοπίο χαλασμάτων και ανάδειξης της τραγικότητας των ηρώων. Καθοριστική και η υποδειγματική ερμηνεία των δυο ηθοποιών Μιλτιάδη Φιορέντζη και Έλενας Τοπαλίδου σε μια παράσταση που από τα πρώτα λεπτά καθηλώνει με την ατμοσφαιρικότητα της, αναδεικνύει το ταλέντο της Λιούλιου αλλά υστερεί στο κομμάτι της παρακολούθησης όσων συμβαίνουν στην σκηνή.
|Γιώργος Ευφραιμίδης

H Σύλβια Λιούλιου σκηνοθέτης της παράστασης μίλησε στο REVma -/+:

REVma -/+: Η ιστορία του Λάμπρου θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερα “αβανταδόρικη”, επιλέγετε ωστόσο να την αναπτύξετε με μια λιγότερο αναπαραστατική μέθοδο. Τι επιδιώκετε με αυτό τον τρόπο προσέγγισης;
Σύλβια Λιούλιου: Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία του Λάμπρου, έχει όλα τα στοιχεία εκείνα του ρομαντισμού που μας δημιουργούν μεγάλη έλξη. Στην πραγματικότητα, όμως, η αφήγηση δεν βρίσκει την ολοκλήρωσή της μέσα στους στίχους. Αντιθέτως είναι η ποιητική φόρμα που φτάνει σε μια «θέωση». Ο Σολωμός καταφέρνει μοναδικής ομορφιάς στίχους στο «Λάμπρο» του. Όλη του η αγωνία προς αυτήν την κατεύθυνση, είναι καταγεγραμμένη στην ίδια τη μορφή του χειρογράφου του. Πρόκειται για μια ποιητική άβυσσο μέσα από την οποία αναφαίνεται καμιά φορά το φως. Η ενασχόληση με ένα τέτοιο υλικό, επομένως, δεν αφήνει μεγάλα αναπαραστατικά περιθώρια. Πρέπει κανείς να ξαναδημιουργήσει το ποίημα. Εκεί. Επί τόπου.

REVma -/+:Στα έργα που σκηνοθετείτε συμπεριλαμβάνετε στο μεγαλύτερο βαθμό δυο ηθοποιούς. Έτσι, και στην τρίτη σας σκηνοθετική δουλειά οι πρωταγωνιστές είναι δυο. Σας διευκολύνει η μικρή αναλογία ή πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό;
Σ.Λ.: Δύο ηθοποιοί είναι η ελάχιστη και η μέγιστη δυνατότητα. Στον «Πελεκάνο» επέλεξα δύο ηθοποιούς γιατί ο δυϊκός αριθμός είναι η ελάχιστη προϋπόθεση της σύγκρουσης. Στο «Λάμπρο» αποδείχτηκε εντελώς συμπτωματικό. Σε κάθε περίπτωση το αρσενικό στοιχείο σε αντιπαραβολή προς το θηλυκό είναι κεντρικό στον προβληματισμό του Σολωμού για το ποίημα. Γι’ αυτό και ένας άνδρας και μια γυναίκα. Οφείλει κανείς να καταφεύγει στα αρχέτυπα όταν αναμετράται με τέτοια κείμενα.

REVma -/+:Τι δεν θα θέλατε να πει ή να σκεφτεί κάποιος βλέποντας την παράσταση;
Σ.Λ.: Δεν θα ήθελα να μη σκεφτεί τίποτα. Αυτό μόνο.