THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Theseum Ensemble “Insenso / Όπερα” @ Πειραιώς 260
3.5

Ένα δικό του κόσμο, εικαστικό κομψοτέχνημα-συναισθηματικό ψυχογράφημα, έστησε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στις λίμνες πίσω από την Πειραιώς 260 αλλά και στην σκηνή του κτηρίου Δ. Βασισμένος στην ιστορία που ανέπτυξε ο Δημήτρης Δημητριάδης, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης αφοπλίζει με την μοναδική του ικανότητα το θεατή και έτσι εισβάλει και του εκχωρεί ολοκληρωτικά το υψηλής αισθητικής περιβάλλον που δημιούργησε.

Το έργο εμπνευσμένο από το κινηματογραφικό Senso του Λουκίνο Βισκόντι και την ερωτική ιστορία της κόμισσας Σερπιέρι με τον υπαξιωματικό του αυστριακού στρατού Φραντς Μάλερ, τον οποίο καταδίδει ως λιποτάκτη από την απελπισία της όταν την εγκαταλείπει, ξεκινά από το τελευταίο πλάνο της ταινίας. Την στιγμή που η ηρωίδα εξαφανίζεται από το κινηματογραφικό καρέ, εισβάλει στο θεατρικό περιβάλλον του Δημητριάδη. Μόνο που στην περίπτωση του Insenso η κόμισσα Σερπιέρι δεν είναι μια, αλλά είκοσι. Ντυμένες με το ίδιο μπλε φόρεμα και ακροβολισμένες στην αρχή σε όλο το φυσικό υδροβιότοπο και αργότερα στην σκηνογραφικά εξαίσια σκηνή. Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια συγγραφέα και σκηνοθέτη να αποτυπώσουν την ορμή της αγάπης, την ενοχή της προδοσίας αλλά κυρίως το πάθος του έρωτα που οδήγησε την ηρωίδα στην πράξη της. Να της δώσουν το δικαίωμα σε ένα βαθιά εξομολογητικό κρεσέντο, να αιτιολογήσει την κίνηση της καθώς βυθίζεται σταδιακά στην τρέλα και το παραλήρημα. Τρανή επιβεβαίωση της επίμονης παραδοχής του σκηνοθέτη πως το θέατρο είναι η τέχνη πάνω στην ιστορία των ανθρώπων. Στο ερμηνευτικό μέρος καμία από τις ηθοποιούς δεν διαψεύδει το σπουδαίο εγχείρημα όσο και αν η Θεοδώρα Τζήμου με την Μαρία Ναυπλιώτου διεκδικούν κάτι περισσότερο. Και αν ένα εικαστικό κομψοτέχνημα απαιτεί άριστους «τεχνίτες», οι συντελεστές της παράστασης καταθέτουν με μεγαλοψυχία το πολυτιμότερο κομμάτι του ταλέντου τους. Η Ντόρα Λελούδα στα κοστούμια και το επιβλητικό σκηνικό, ο Δημήτρης Καμαρωτός για τις μουσικές συνθέσεις που εκτέλεσε στο πιάνο η Ειρήνη Τηνιακού, οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Γιάννη Δρακουλαράκου και φυσικά η καίριας σημασίας μελέτη του εξωτερικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του Δημήτρη Ζαμενόπουλου. Ο Μαρμαρινός, για ακόμη μια φορά, απέδειξε περίτρανα πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης και εικονοπλάστης είναι. Πείθει με λόγια απλά, κερδίζει με εικόνες γεμάτες και συνεπαίρνει αβίαστα στο δικό του παραμύθι. Τόσο απλά που και η παραμικρή επιτήδευση ξενίζει ενοχλητικά, τέρποντας το μάτι αλλά αφήνοντας μισοάδεια τη ψυχή.
|Γιώργος Ευφραιμίδης