THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
“Ιφιγένεια εν Αυλίδι” 5η Εποχή Τέχνης & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας @ Θέατρο Πέτρας, Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου, Βεάκειο, Θέατρο Ρεματιάς, Θέατρο “Αλίκη Βουγιουκλάκη”, Θέατρο “Αλέξης Μινωτής”, Αμφιθέατρο “Θανάσης Βέγγος”, Θέατρο Άλσους Ν. Σμύρνης, Άλσος Βεϊκου, Θέατρο Badminton
3.5

Απλά και κατανοητά μεν, χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά με μια αψεγάδιαστη σύγχρονη αισθητική που εναρμονίζεται απόλυτα με την τραγωδία του Ευριπίδη, ο Θέμης Μαμουλίδης οκτώ χρόνια μετά την προηγούμενη αναμέτρηση του με την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» παρουσιάζει τη νέα της εκδοχή. Σίγουρα πρόκειται για μια αξιόλογη και καλοστημένη παράσταση, που εκπέμπει όμως μια αδήριτη ανάγκη να αναδειχθεί παρουσιάζοντας το κάτι παραπάνω.

Έργο βαθιά πολιτικό η Ιφιγένεια είναι το σύμβολο κάθε θυσίας, το εξιλαστήριο θύμα των πολιτικών σκοπιμοτήτων κάθε εποχής. Όταν η θεά Άρτεμις ζητά τη θυσία της ηρωίδας προκειμένου να φυσήξουν άνεμοι και να κινήσει ο στόλος των Ελλήνων για την Τροία, ο πατέρας της Αγαμέμνων ύστερα από σκέψεις υπακούει στην θεϊκή εντολή και διατάζει το θάνατο της κόρης του. Ο Μαμουλίδης επιχειρεί μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση του κειμένου και την πετυχαίνει. Όλες οι καινοτομίες και τα νεωτεριστικά στοιχεία που χρησιμοποιεί, αφομοιώνονται στο κλασικό έργο, δίνοντας του μια σχεδόν κινηματογραφική υφή. Η έξοχη ιδέα του υδάτινου εδάφους που βρίσκεται στο κέντρο της σκηνής, ο χαρακτηριστικός αστικός ήχος της μουσικής που έγραψε ο Κωνσταντίνος Βήτα, τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκορού που αποτελούνται από καμπαρντίνες μέχρι βραδινά φορέματα και φυσικά ο χορός που αποκτά πρόσωπο, αφού κάθε μέλος του εκφράζεται διαφορετικά. Παράλληλα όσο διαυγής είναι η εξιστόρηση του έργου, η αίσθηση πως τα βαθύτερα νοήματα χάνονται, σε μια καλοστημένη και ευρηματική αλληλουχία εικόνων και ιδεών, μεγαλώνει ως το φινάλε. Οι έμπειροι Καριοφυλλιά Καραμπέτη (Κλυταιμνήστρα), Στέλιος Μάινας (Αγαμέμνων), Γιάννης Στάνγκογλου (Αχιλλέας) και Μηνάς Χατζησάββας (Πρεσβύτης) προσθέτουν όλη την ερμηνευτική τους μαεστρία, σηκώνοντας ψηλά τον πήχη με την Ιωάννα Παππά να υστερεί προσπαθώντας -τις περισσότερες φορές με επιτυχία- να ψυχογραφήσει τον χαρακτήρα της Ιφιγένειας. Τα αρχαία κείμενα είναι γνωστό πως έχουν την δύναμη να είναι επίκαιρα και να αντηχούν αξίες και ιδέες που συνδέονται με την σημερινή πραγματικότητα. Το στοίχημα στο θέατρο κερδίζεται όταν αυτά αναδεικνύονται, «σκαλίζονται» δημιουργικά και συχνά (αλλά όχι απαραίτητα) παραλληλίζονται ή προσεγγίζονται στο σήμερα. Σύγχρονη κι αστραφτερή αλλά αβέβαιη για τα συναισθήματα της, η «Ιφιγένεια» του Μαμουλίδη ξεχωρίζει το φετινό καλοκαίρι.
|Γιώργος Ευφραιμίδης