THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βόλου “Οιδίπους Τύραννος” @ Ηρώδειο, Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας, Θέατρο Ρεματιάς, Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης, Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου, Βεάκειο, Θέατρο Πέτρας, Άλσος Βεϊκου, Θέατρο Αλέξης Μινωτής
3

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και υψιπετείς εμπνεύσεις αλλά με μεγάλη φροντίδα και αφοσίωση στις ερμηνείες των ηθοποιών, ο Λιθουανός Cezaris Grauzinis σκηνοθέτησε μια παράσταση που σίγουρα δεν θα μείνει στο πάνθεον των πιο ξεχωριστών ανεβασμάτων του Οιδίποδα αλλά κερδίζει το ειλικρινές χειροκρότημα δημιουργώντας ένα καλοδουλεμένο και ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Αυστηρά ως εκεί όμως.

Ο Σοφοκλής θέτει ως τραγικό ήρωα τον Οιδίποδα που ως βασιλιάς της Θήβας καλείται να λύσει το μυστήριο του λοιμού που ταλαιπωρεί την πόλη του. Κι όταν ο χρησμός θα ερμηνεύσει πως η πόλη θα σωθεί μόνο αν τιμωρηθεί ο δολοφόνος του προηγούμενου βασιλιά Λάιου, ο Οιδίποδας θα κυνηγήσει τον ένοχο για να σώσει το βασίλειο του. Στο παιχνίδι των αποκαλύψεων όμως θα αναδυθεί η πραγματική ταυτότητα του ήρωα, το ξεχασμένο παρελθόν και η καταραμένη μοίρα του. Ο Crauzinis πατάει με επιμέλεια, σχεδόν ιεροτελεστικά στην μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη και συνθέτει μια παράσταση τριών καταστάσεων, στις οποίες ισόποσα διοχετεύει την μαεστρία του. Ο λοιμός που πλήττει την Θήβα, το κυνήγι του δολοφόνου, η αποκάλυψη. Σταθερά οικοδομεί την εξελικτική τριάδα της τραγωδίας με σκοπό να υπερθεματίσει στο τέλος την αξιοπρέπεια με την οποία πρέπει να στέκεται απέναντι στη μοίρα του ο άνθρωπος. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα καινοτομία η συμμετοχή όλων των ηθοποιών από την αρχή του έργου ως μέλη του χορού, στον οποίο εισέρχονται και εξέρχονται ανάλογα με την ροή του έργου. Πράγματι, η παράσταση γενικά δεν κουράζει, δεν πλατειάζει και δεν υστερεί εξόφθαλμα σε κάποιο επίπεδο. Όλα τα παραπάνω όμως δεν της στερούν και το χαρακτηρισμό να θεωρηθεί επίπεδη και ελαφρώς άκαμπτη συναισθημάτων συνολικά. Τα πράγματα θα ήταν σίγουρα χειρότερα, χωρίς την ερμηνευτική υποστήριξη των ηθοποιών. Υπό ανδρική απαρτία ο θίασος. Τρανή απόδειξη πως ωριμάζει μελετημένα ως ηθοποιός είναι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Εξαιρετικός και σπινθηροβόλος ως Θεράπων, δίχως ίχνος ερμηνευτικής αμετροέπειας ως Ιοκάστη αλλά λιγότερο πειστικός ως Τειρεσίας. Το ιδιαίτερο ταλέντο του αποδεικνύει και ο Χρήστος Σαπουντζής στην ερμηνευτική τριάδα Κρέωντα, Αγγέλου και Εξαγγέλου ενώ ο Αιμίλιος Χειλάκης παρουσίαζει έναν καθόλα αξιοπρεπή Οιδίποδα χωρίς όμως το συστατικό που κάνει την διαφορά. Και αν οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου θα μπορούσαν να βοηθήσουν περισσότερο μια τόσο αφαιρετική σκηνικά παράσταση, είναι βέβαιο πως ο ταλαντούχος Crauzinis όρθωσε έναν Οιδίποδα με σεβασμό στο αρχαίο κείμενο και το κλασσικό θέατρο αλλά χωρίς την προσέγγιση και την ιδέα που θα το αναδείξει από πολλές άλλες που προηγήθηκαν.
|Γιώργος Ευφραιμίδης