EXHIBITIONS / ΕΚΘΕΣΕΙΣ
Γιώργης Γερόλυμπος «Default landscapes» @ a.antonopoulou.art

Η σύγχρονη ελληνική κακοποιημένη πραγματικότητα εμπνέει μαζικά τους καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια. Αγαπημένο θέμα στα χέρια των εικαστικών, έχει μεταχειριστεί ποικιλοτρόπως και με διαφορετικό κάθε φορά αισθητικό αποτέλεσμα. Και εκεί που στο μυαλό αντηχεί η φράση «ακόμη μια έκθεση με αφορμή την κρίση;», έρχεται η έμπνευση του Γιώργη Γερόλυμπου να ανατρέψει ένα καλλιτεχνικό σκηνικό που τείνει να χαρακτηριστικεί μονότονο και επαναλαμβανόμενο.

Ο γνωστός φωτογράφος ταξιδεύει αυτή τη φορά σε διάφορα σημεία της χώρας καταγράφοντας τον θυμό, τη θλίψη και το φόβο που κυριαρχούν τα τελευταία τρια χρόνια της οικονομικής και κοινωνικής «επιδημίας». Εξαιρετικά διεισδυτικός αποδίδει στις φωτογραφίες του πέρα από το προφανές σκηνικό μιας κοινωνίας σε σήψη, τα χαρακτηριστικά ενός τόπου που αναζητά τον αληθινό του εαυτό. Απόλυτα ρεαλιστικός ξεπερνά με ευκολία την πρώτη ανάγνωση και αφηγείται την ελάχιστη αισιοδοξία που πάντα κρύβεται στο βάθος του μυαλού. Αφού με μαεστρία περιβάλλει τα κάδρα του με μια άψογης και συχνά στιλιζαρισμένης αισθητικής ατμόσφαιρα, που εντείνει το δραματικό στοιχείο, τοποθετεί στη συνέχεια στο κέντρο της φωτογραφίας αξίες, συνήθειες, πρόσωπα και ιδανικά που διέπουν αυτόν τον τόπο χρόνια τώρα. Ο Γερόλυμπος άλλωστε ορίζει τον όρο «Default» που χρησιμοποιεί για την έκθεση του όχι ως χρεοκοπία αλλά ως την «επιστροφή στις αρχικές ρυθμίσεις». Την ουσία. Οι μέρες και οι νύχτες που ο καλλιτέχνης σπατάλησε για την νέα του έκθεση δεν κρύβουν ένα αμιγώς άσπρο ή μαύρο σκηνικό. Αποκαλύπτουν μια αστείρευτη ανάγκη για ελπίδα, αναγέννηση και επιστροφή σε αξίες – καταλύτες για την νέα αρχή που όλοι οφείλουμε στον εαυτό μας.
|Γιώργος Ευφραιμίδης

Ο Γιώργης Γερόλυμπος μίλησε στο REVma -/+:

Έχετε ορίσει την λέξη default ως την «επιστροφή στις αρχικές ρυθμίσεις». Την ουσία. Τα έργα της έκθεσης ωστόσο αποπνέουν ένα πεσιμισμό, μια βαριά ατμόσφαιρα ακόμη ίσως και μια παράταση. Έτσι ορίζεται το σημείο (επαν)εκκίνησης;
Δέχομαι το «παράταση», δεν συμφωνώ με το «πεσιμισμό». Θεωρώ ότι τα έργα της έκθεσης, όπως και η ζωή όλων μας αυτή την περίοδο παρουσιάζουν σκούρες στιγμές όπου τίποτα δεν φαίνεται να δουλεύει πλέον και άλλες που ο καθένας από μας σκέφτεται ότι όλο αυτό που ζούμε θα καθαρίσει κάποια στιγμή, αφήνοντας τα στοιχεία που γνωρίζουμε ότι ήταν προβληματικά, ακόμα και πριν μας χτυπήσει το κύμα της κρίσης, και θα οδηγηθούμε εμείς ή οι επόμενοι σε κάτι καλύτερο. Παράταση, λοιπόν, ναι, παραίτηση όχι.

Είναι φανερό πως για την δημιουργία των έργων σας ταξιδέψατε αρκετά σε διάφορα σημεία της χώρας. Ποιό ήταν εκείνο το μέρος και το φυσικό σκηνικό που σας γοήτευσε αναπάντεχα;
Πράγματι, είχα την τύχη να ταξιδέψω σε όλη τη χώρα, θεωρώντας ότι η κρίση που ζούμε δεν αφορά μόνο το κέντρο αλλά όλους μας, από την άκρη της Ελληνικής επικράτειας έως την πρωτεύουσα. Διαφορετική επίδραση αλλά διακριτή επιρροή. Το σκηνικό που με ξάφνιασε ήταν η θέα της δικής μου πόλης, αυτής που άφησα πριν από χρόνια για να ζήσω στην πρωτεύουσα όταν μπήκα οδηγώντας μέσα σε μια ομίχλη που έκανε όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά του τόπου που μεγάλωσα αγνώριστα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η ομίχλη στην παραλία της Θεσσαλονίκης με έκανε να νιώσω ότι ακόμα και ένα καιρικό φαινόμενο μπορεί να σε κάνει να νιώσεις μοναχικός περιπατητής σε ένα τόπο που γνωρίζεις σαν την παλάμη του χεριού σου. Ξένος στο σπίτι σου.

Πως θα στήνατε ιδανικά το σκηνικό μιας φωτογραφίας για την Ελλάδα της παρακμής και πως για την χώρα που επιστρέφει στα ουσιώδη;
Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω απάντηση, όπως αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχει απάντηση κανείς από μας: ούτε αυτοί που διαφεντεύουν τις τύχες μας, ούτε οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε τη ζωή που γνωρίζαμε να συνθλίβεται. Αν μπορώ να τολμήσω μια ευχή, θα ήθελα να κάνω μια φωτογραφία που να δείχνει τους φαύλους «άρχοντες» της προηγούμενης δεκαετίας να τοποθετούνται στη θέση που πάντοτε γνωρίζαμε ότι έπρεπε να είχαν και μία που να δείχνει τις παραγωγικές δυνάμεις αυτού του τόπου να αλλάζουν με την παρουσία τους μια για πάντα την καθημερινότητά μας.