THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Γυναίκα από Σύμπτωση – Ελισάβετ @ Αγγέλων Βήμα
2.5

Η κωμωδία ή σάτυρα που ξεχωρίζει είναι εκείνη που αδιαφορεί για την ευκολία, το τετριμμένο και την τηλεοπτική ιδιοσυγκρασία που συχνά χαρακτηρίζει τα θεατρικά ανεβάσματα αυτού του είδους. Ο λόγος που η «Γυναίκα από σύμπτωση – Ελισάβετ» φτάνει στον χαρακτηρισμό μιας απλά μέτριας προσπάθειας, είναι επειδή ο σκηνοθέτης της φλερτάρει αδιάκριτα και αγγίζει διαρκώς το όριο μιας κακοστημένης και υπερβολικής φάρσας.

Γραμμένο το 1984 το έργο του Νομπελίστα Iταλού θεατρικού συγγραφέα και ιδιαίτερα αγαπητού στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό, Dario Fo, σατυρίζει την έννοια της εξουσίας και τους κανόνες που την διέπουν μέσα από το τυφλό πάθος που κυριαρχεί στην καρδιά της βασίλισσας της Αγγλίας, Ελισάβετ Α’. Στόχος της να την ξαναποθήσει ο άντρας της ζωής της, ο Κόμης του Έσσεξ, που στο μεταξύ ετοιμάζεται να επιτεθεί στο βασίλειο της. Στην προσπάθεια της υπέργηρης πια μονάρχη, θα εμπλακεί μια μάγισσα με μαγικά φίλτρα ομορφιάς, ένας εραστής της μιας βραδιάς, η έμπιστη υπηρέτρια της, ο αρχηγός της αστυνομίας και ο δολοφόνος-παπάς. Στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Καραμίχος είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει. Το βέβαιο είναι πως τον αφορά περισσότερο η κωμική πτυχή του έργου την οποία επεξεργάζεται συχνά εντελώς προβλέψιμα, άρρυθμα και ορισμένες φορές σοκαριστικά ανέμπνευστα. Απογοητευτική η σκηνή που η βασίλισσα χορεύει το Vogue της Madonna. Όλοι οι ηθοποιοί ωστόσο δίνουν αληθινά τον καλύτερο τους εαυτό και ξεχωρίζουν. Η Μαρία Αντουλινάκη ως υπηρέτρια, ο εξαιρετικός Βασίλης Ξενικάκης στο ρόλο του αστυνομικού, ο Δημήτρης Λιόλιος ως μάγισσα Μάμα Ζάζα αλλά και ο Δημήτρης Καμπόλης ως δολοφόνος. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η Μάρω Κοντού αποδίδει μια υπερβολική σε κάθε έκφανση του χαρακτήρα και των αντιδράσεων της ηρωίδα, που αιφνιδιάζει με το υπέρμετρο της συμπεριφοράς. Αισθάνεται κανείς πως ο ρόλος της είναι παντελώς έξω από την ιδιοσυγκρασία της, με αποτέλεσμα συχνά να μην πείθει. Είναι γενικότερη όμως η αίσθηση της υπερβολής στην παράσταση. Τα όποια θετικά στοιχεία γρήγορα αντισταθμίζονται αρνητικά, στο επίπεδο μιας κακόγουστης φάρσας σε ένα έργο που είχε ανάγκη από εμπειρότερους χειρισμούς.
|Γιώργος Ευφραιμίδης