THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Αχ, αυτά τα φαντάσματα @ Θέατρο Βρετάνια
2

Μεγάλη απογοήτευση. Όχι τόσο γιατί το αποτελέσμα αποδεικνύεται αδιανόητα ρηχό σε σημείο αβάσταχτης ανείας, αλλά γιατί τα επιμέρους στοιχεία αυτής της παράστασης διεκδικούν μεγάλες αξιώσεις. Ο Γιάννης Κακλέας στην κλασική κωμωδία του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, αναμετρήθηκε σε μια μάχη μεταξύ των δικών του φαντασμάτων και εκείνων του Ιταλού συγγραφέα, σε ένα αποτέλεσμα που δεν δικαιώνει κανέναν.

Στη Νάπολη, σε μια τεράστια και μεγαλοπρεπή έπαυλη, νέος ιδιοκτήτης αναλαμβάνει ο υπερφιλόδοξος και άπληστος Πασκουάλε μαζί με την σύζυγο του Μαρία. Ο μύθος που του εξιστορεί ο επιστάτης του σπιτιού Ραφαέλε, θέλει την αρχέγονη οικεία στοιχειωμένη από ένα ερωτευμένο ζευγάρι φαντασμάτων. Ο αρχικός φόβος του νέου ιδιοκτήτη για τους υπερφυσικούς συγκατοίκους του θα εξανεμισθεί, όταν πιστέψει πως τον τροφοδοτούν με χρήματα, για να μετατρέψει την έπαυλη σε πανσιόν. Τα φαντάσματα όμως γεννιούνται και υπάρχουν, συνήθως από δική μας ανάγκη. Ο Ντε Φιλλίπο αναμειγνύει σκοτεινούς, βασανισμένους, τίμιους και κομπιναδόρους σε μια σουρεαλιστική ιστορία. Βασισμένο στην ανθρώπινη απληστία και στην δημιουργία των προσωπικών μας φαντασμάτων που δημιουργούμε από ανάγκη, ο συγγραφέας χτίζει το δικό του Ναπολιτάνικο παραμύθι. Η πλοκή στην σκηνή του θεάτρου Βρετάνια πάλι, αποδεικνύεται αρκετά θολή, με έναν προσανατολισμό σε απόλυτη σύγχυση. Η παράσταση βασίζεται σε αμιγώς κωμικά στοιχεία και φλερτάρει με την υπερβολή, την ώρα που αγκομαχά να συνδεθεί με το ουσιαστικό νόημα του κειμένου. Μάταια. Η ανεία υπερισχύει όσο εξελίσσεται η υπόθεση ενώ σπίθες των βασικών μηνυμάτων του έργου πετάγονται ανερμάτιστα για να καταλήξουν σε ένα μουδιασμένο φινάλε. Άδικο. Το μεγαλειώδες και επιβλητικό σκηνικό που έστησε ο Μανώλης Παντελιδάκης, σαν μια έπαυλη που θα ζήλευαν ακόμη και κινηματογραφικές παραγωγές, σε συνδυασμό με τα προσεγμένα κοστούμια της Ειρήνης Τσακίρη και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη αδικούνται από το υπόλοιπο σύνολο. Ερμηνευτικά ξεχωρίζει ο Άρης Σερβετάλης με την αερική του αύρα που ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο του Αλφρέντο, ερωμένου της Μαρίας την οποία υποδύεται αδιάφορα η Φαίη Ξυλά. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πασκουάλε δεν εντυπωσιάζει. Παλεύει με την ερμηνευτική μανιέρα που χτίζει τα τελευταία χρόνια, χωρίς να ενοχλεί, χάνοντας όμως το δυνατότερο χειροκρότημα. Ο Άλεξανδρος Λογοθέτης από την άλλη πλάθει αριστοτεχνικά έναν απατεώνα Ραφάελε ενώ δυο ευχάριστες ερμηνείες προσφέρουν η Μαρία Κωνσταντάκη ως Καρμέλα και ο Κίμων Φιορέτος στο ρόλο του Γκαστόνε.
|Γιώργος Ευφραιμίδης