THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Οδύσσεια @ Εθνικό Θέατρο
2.5

O Robert Wilson έντιμα ορίζει από τα πρώτα λεπτά της παράστασης το δικό του κόσμο στον οποίο κινεί το Ομηρικό έπος, καδράροντας το σε έναν πίνακα απόλυτα σύγχρονης αισθητικής. Με αυστηρή πειθαρχία στην ιδέα που χτίζει, δημιουργεί μια Οδύσσεια αψεγάδιαστων εικόνων και δωρικών κινήσεων, όπως τα περισσότερα φωτογραφικά του έργα, που στερείται όμως ολοκληρωτικά συναισθήματος και ουσίας.

Η πλοκή της ιστορίας κινείται με τη γνωστή κατεύθυνση, περιέχοντας όλη την περιπετειώδη πορεία του πρωταγωνιστή προς την Ιθάκη. Ο Wilson, όπως φαίνεται, δεν επιδιώκει να αποτυπώσει το νόστο για την πατρίδα, την καρτερικότητα που δημιουργεί η αγάπη και όλα τα άλλα γνωστά μηνύματα που προβάλλει το δημοφιλές κείμενο. Πλάθει έναν κόσμο που καθηλώνει οπτικά από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να νοιάζεται για ιδιαίτερες ερμηνευτικές προσεγγίσεις και εμβριθή νοήματα και αυτό είναι κάτι που καθιστά σαφές εκ προοιμίου. Κάπως έτσι, οι ηθοποιοί της παράστασης αξιοποιούν τις δυνατότητες τους κατά το δοκούν, βασιζόμενοι ο καθένας στην εμπειρία και το ταλέντο του. Η Μαρία Ναυπλιώτου αναδεικνύεται πόντο πόντο, πλάθοντας την ιδανική Πηνελόπη, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς και ο Άκης Σακελλαρίου επιστρατεύουν μεθοδικά την πείρα τους ενώ η μεγαλύτερη ερμηνευτική έκπληξη έρχεται από την Λυδία Κονιόρδου στο κωμικό (κατά τον Wilson) ρόλο της Ευρύκλειας. Στον αντίποδα ο Σταύρος Ζαλμάς παρουσιάζει έναν Οδυσσέα που στερείται αρετών ενώ η Ζέτα Δούκα σχεδόν γελοιοποιείται. Δεν είναι υπερβολή, αν υποστηρίξει κανείς πως αυτή η Οδύσσεια είναι μια μεγαλειώδης παράσταση που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Εξόφθαλμα εύπεπτη καθόλου όμως βαρετή. Τα εντυπωσιακά μινιμαλιστικά σκηνικά που σχεδίασε ο ίδιος ο Wilson αλλά και ο κινηματογραφικός φωτισμός που επιμελήθηκε, τα προσεγμένα κοστούμια του Yashi Tabassomi σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική μουσική του Θοδωρή Οικονόμου (μουσική επίβλεψη του Hal Wilner), δίνουν την αίσθηση πως ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης καταπιάστηκε με το συγκεκριμένο έργο περισσότερο για να δοκιμάσει το ταλέντο του στην σκηνική αποτύπωση ενός τόσο φαντασμαγορικού έπους παρά στο μεδούλι του.
|Γιώργος Ευφραιμίδης

Η πρωταγωνίστρια της παράστασης Μαρία Ναυπλιώτου μίλησε στο REVma -/+:

Σε τι διαφέρει η Οδύσσεια του Ομήρου από αυτήν του Wilson;
Είναι δυο μη συγκρίσιμα πράγματα. Ο Wilson είναι ένας άνθρωπος που έχει συγκεκριμένο όραμα για το θέατρο. Είναι ένας από τους πέντε ή δέκα μεγαλύτερους σκηνοθέτες του 20ου αιώνα. Από αυτούς που άλλαξαν ολοκληρωτικά την ματιά πάνω στο θέατρο. Έχοντας παρακολουθήσει κάποιος έργα του, γνωρίζει την γραμμή που ακολουθεί. Στο θέατρο του η εικόνα, η κίνηση και ο συμβολισμός έχουν πολλές φορές μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο. Είναι σαφές λοιπόν, πως πρόκειται για κάτι εντελώς ανόμοιο από ένα κλασικό κείμενο. Για μένα πρόκειται για μια μαγική παράσταση. Αν την έβλεπα νομίζω θα μαγευόμουν.

Υπάρχει κάτι που σας εντυπωσίασε, σας ξάφνιασε ή σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά τη διάρκεια της συνεργασίας σας με τον Robert Wilson;
Αυτός ο άνθρωπος με εντυπωσίασε πάρα πολύ. Η γενναιοδωρία του, η ακρίβεια του, η απαιτητικότητα και η αυστηρότητα του. Μπορώ να σας πω, πως με μάγεψε. Ο τρόπος που υπήρχε μέσα στην αίθουσα έστω και από μακριά. Όταν μας έδινε οδηγίες με το μικρόφωνο ή κάποιες φορές που ανέβαινε στην σκηνή, για να μας πει αυτά τα λιγοστά, πολύ απλά πράγματα που έλεγε για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τις αρχές που διέπουν το δικό του θέατρο. Είναι στα αλήθεια ένας γοητευτικός άνθρωπος και ένας μαγευτικός καλλιτέχνης.

Η Οδύσσεια, μια πολυαναμενόμενη παράσταση έχει αποσπάσει ήδη αρκετές αρνητικές κριτικές. Πόσο μπορεί να σας επηρεάσουν ένα σύνολο τέτοιων κειμένων;
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω περάσει σε αυτόν το χώρο. Από 11 χρονών που βρέθηκα σε μια σκηνή χορού. Σαφώς οι κριτικές είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας και το έχω αποδεχτεί από μικρό παιδί. Αλίμονο όμως αν κάποιες κριτικές μπορούσαν να με κάνουν να αμφισβητήσω κάτι που πιστεύω και την παράσταση αυτή την πιστεύω πάρα πολύ. Με κάνει και αισθάνομαι ότι ζω ένα όνειρο. Σας το λέω ειλικρινά.