THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρίν @ Θέατρο Άνεσις
1

Καδραρισμένη έξω από την σημερινή πραγματικότητα και αμήχανα άκαιρη είναι η φετινή επίσκεψη κάθε Πέμπτη στο σπίτι του κυρίου Γκρίν. Μπορεί το 1996 όταν ο Jeff Baron έγραψε το έργο (Visiting Mr. Green) ή ακόμη και τρία χρόνια μετά όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας, να είχε την παρεμβατική δύναμη που απαιτούσε η εποχή. Η ομοφυλοφιλία όμως (και λιγότερο ο φυλετικός ρατσισμός) που υπερθεματίζεται στην παράσταση, δοσμένη μέσα από ένα τόσο ξεπερασμένο πλαίσιο, δημιουργούν ένα σχεδόν αδιάφορο αποτέλεσμα.

Ο νεαρός και πετυχημένος επαγγελματικά Ρος χτυπάει ελαφρά με το αυτοκίνητο του τον κύριο Γκρίν. Ως ποινή αποφασίζεται η αναγκαστική επίσκεψη του κάθε Πέμπτη στο σπίτι του ηλικιωμένου άνδρα για κοινωνική προσφορά. Δυο κόσμοι σε ανατολή και δύση, κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα έρθουν κοντά ο ένας στον άλλο μέσα από εκμυστηρεύσεις για τις ζωές που κρύβουν στο παρασκήνιο. Η ομοφυλοφιλική ζωή από την μια και η ξεγραμμένη κόρη από την άλλη. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γιώργου Μιχαλακόπουλου μοιάζει σαν να περιμένει την στιγμή της αποκάλυψης της σεξουαλικής φύσης του πρωταγωνιστή για να δώσει νόημα στην παράσταση. Τίποτα ιδιαίτερο όμως. Μια ανιαρή εξέλιξη που διαρκώς περιμένεις να σε εκπλήξει σε κάποιο σημείο, που ποτέ όμως δεν φτάνει. Ουδέτερη η ερμηνεία του Τάσου Ιορδανίδη στο ρόλο του Ρος, όπως και αυτή του Γιώργου Μιχαλακόπουλου παρά το εμφανές ταλέντο του. Το σκηνικό όπως και τα προσεγμένα κοστούμια του Απόστολου Βέτα συνθέτουν υποδειγματικά το κλίμα του έργου ενώ οι μελετημένοι φωτισμοί του Νίκου Καβουκίδη σε συνδυασμό με την μουσική επιμέλεια από jazz επιλογές του Γιώργου Μιχαλακόπουλου δημιουργούν με συνέπεια ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον που είναι φανερό πως δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.
|Γιώργος Ευφραιμίδης