THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Γίοι και κόρες @ Bios
3.5

Σαν το άρωμα ενός σπιτικού φαγητού που σιγοψήνεται, βγαλμένο από μια παλιά συνταγή που η γιαγιά έμαθε από την μητέρα της, είναι η ατμόσφαιρα που αναδύεται από το έργο που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Καλαβριανός. Χωρίς η ιδέα να είναι υψιπετής και με μια σκηνοθεσία χωρίς εντυπωσιασμούς, η παράσταση κερδίζει το θεατή, κυρίως γιατί δημιουργεί μια οικειότητα και μια ζεστασιά εφάμιλλη εκείνης που προσφέρει ένα κάλεσμα στο σπίτι της γιαγιάς. Δοκιμάζοντας αγαπημένες συνταγές και αναπολώντας στιγμές.

Το όλο εγχείρημα βασίζεται στις απαντήσεις που αποκόμισαν οι πέντε ηθοποιοί της παράστασης όταν προσέγγισαν ηλικιωμένους από όλη την επικράτεια και την Κύπρο, ρωτώντας τους αν μπορούν να θυμηθούν την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή τους. Κάπως έτσι ξετυλίγονται σαν παλιά κινηματογραφικά φίλμ οι σύντομες, καλογραμμένες, σαφής και ατμοσφαιρικές (ο Γιάννης Καλαβριανός επιμελήθηκε και τα κείμενα) ιστορίες από τα νεότητα της σημερινής τρίτης ηλικίας. Ιστορίες που ο καθένας κυνήγησε την ευτυχία με το ανάλογο δούναι και λαβείν της ζωής. Άλλοτε παρατώντας σπουδές και διασχίζοντας τη διαδρομή Ελλάδα – Γερμανία πάνω σε μια μηχανή και άλλοτε επιμένοντας σε έναν λάθος άνθρωπο για μια 50ετία, με μοναδικό συνδετικό κρίκο την αγάπη. Ο Καλαβριανός ενώνει απλά και χωρίς εντυπωσιασμούς ένα παζλ αφηγήσεων χρησιμοποιώντας κυρίως τις ικανότητες των πέντε νέων ηθοποιών του, που τον βγάζουν ασπροπρόσωπο. Συνθέτει νοσταλγικές και γλυκόπικρες κάρτ ποστάλ στιγμών με μικρές ποιητικές-φιλοσοφικές εύστοχες κατακλείδες. Δυο λιγότερες ιστορίες ίσως έφερναν την τέλεια ισορροπία αλλά οι απολαυστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών Άννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνου Ντέλλα και Γιώργου Παπαπαύλου, που διασχίζουν ζωές και εμπειρίες από το 1920 έως τους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 2004 είναι βέβαιο πως έχουν την δύναμη αλλά κυρίως τη θέρμη να κερδίσουν ακόμη και δυνατούς λύτες.
Γιώργος Ευφραιμίδης

O σκηνοθέτης της παράστασης και οι πρωταγωνιστές της απάντησαν στο REVma -/+:

REVma -/+: Για την δημιουργία της παράστασης ακούσατε δεκάδες ιστορίες ανθρώπων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, ποιά στιγμή ή φράση, ποιό βλέμμα ή συναίσθημα είναι αυτό που σας έχει μείνει χαραγμένο πιο έντονα στο μυαλό;

Γιάννης Καλαβριανός
Όταν μια ηλικιωμένη κυρία ζήτησε να αφηγηθεί την ιστορία της ζωής της, κάτω από τη φωτογραφία που την έδειχνε νέα, λέγοντάς μου: “Για να καταλάβεις πόσο γρήγορα φεύγει η ζωή”.

Άννα Ελεφάντη
Είχα τη χαρά και την τιμή να πάρω συνέντευξη από μια σημαντική κυρία των γραμμάτων. 88 χρονών σήμερα, αδύνατη, με καστανό καρέ μαλλί, τζινάκι και τσιγάρο στο χέρι, με υποδέχτηκε σπίτι της θερμά. Το να της απευθυνθώ στον πληθυντικό, την έθιξε. Τρεις ώρες καθίσαμε και μιλήσαμε και μου φάνηκαν σαν πέντε λεπτά. Για την πολιτική, την τέχνη και βέβαια τη ζωή της. Όταν έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσουμε, γύρισε και μου είπε: “Ωραία είναι η ιδέα της παράστασης σας. Μην το φοβάστε. Άλλωστε το παρελθόν είναι το πώς το λέμε, το πώς το αφηγούμαστε”. Αυτή η πρόταση μας συντρόφεψε και μας ενέπνευσε και δεν είναι διόλου τυχαίο οτι με αυτά τα λόγια της να ακούγονται ηχογραφημένα, αρχίζει η παράσταση.

Μαρία Κοσκινά
Δεν είναι μια η στιγμή, είναι πολλές. Μια από όλες είναι η στιγμή που η κυρία της οποίας την ιστορια αφηγούμαι, ηρθε στο καμαρίνι -μόλις είχε παρακολουθήσει την παράσταση- με έσφιξε στην αγκαλιά της και μου είπε: “Eσυ είσαι εγω!”συγκινημένη και σοκαρισμένη μαζί.

Γιώργος Παπαπαύλου
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν η γιαγιά μου, που όταν μου μιλούσε για τον πόλεμο μου είπε πως αυτό που της στοίχισε περισσότερο…”δεν ήθελα τίποτα, μονο να τελειώσω το δημοτικό”.

Αλεξία Μπεζίκη
Η πρώτη στιγμή που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν η συνέντευξη ενός κυρίου στην Κομοτηνή, ο οποίος την ώρα που μας περιέγραφε για τη μετανάστευση του στο Βέλγιο, έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα διπλωμένο χαρτάκι διαβάζοντας μας ένα τραγούδι που είχε γράψει για την ξενιτιά. Προσπαθούσε να το διαβάσει και δάκρυζε μη μπορώντας να βγάλει τα γράμματα του, την ώρα που εμείς προσπαθούσαμε να μην κλάψουμε. Ύστερα μας είπε: ”Σας παρακαλώ ένα πράγμα μόνο, αν μπορέσετε και γράψετε μουσική για αυτές τις 2-3γραμμες θα μου το δώσετε; Γιατί είχαμε όνειρο με τους φίλους μου να τα κάνουμε αυτά τραγούδια”.