THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
X-τόκιο @ Απο Μηχανής Θέατρο
2.5

Φανταστείτε μια μεγάλη γυάλα μέσα στην οποία πραγματοποιείται ένα πείραμα, που ο φαινομενικός λόγος διεξαγωγής του δεν πείθει κανέναν. Στο εσωτερικό της τα πειραματόζωα απολογούνται και διασύρονται την ώρα που η ανώτερη υπηρεσία από έξω, κρίνει και αποφασίζει. Κάπως έτσι, η ευφυής θεατρική ομάδα Blindspot, εφηύρε μια ιδέα που εντυπωσιάζει για την πρωτοτυπία της αλλά υστερεί στην απόδοση της, σε μια ευρηματική μεταφορά που σχολιάζει εύστοχα την σημερινή πραγματικότητα.

Στην ανακριτική αίθουσα η Λ. προσπαθεί απελπισμένα να αποσπάσει πληροφορίες για την ζωή του Ε. Επιστρατεύει κάθε συνήθη και ανορθόδοξο τρόπο. Ο Ε. δεν αντιλαμβάνεται γιατί υπόκειται σε αυτή τη διαδικασία. Καταναγκαστικά παρέχει πληροφορίες. Έξω από την αίθουσα ο Γ. -πλαισιωμένος από το κοινό της παράστασης- τους παρακολουθεί, παρεμβαίνει, αντιδρά και συντονίζει την διαδικασία. Άγνωστο με ποιο σκοπό μέχρι την τελευταία σκηνή. Η ανάκριση όμως δεν γίνεται για να αποκαλυφθεί κάποιο έγκλημα. Δεν αναζητείται κανένας ύποπτος. Η παράσταση εξελίσσεται μέσα σε έναν επιβλητικό χώρο που επιμελήθηκε ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, ο οποίος περιέχει έναν πραγματικό θάλαμο ανάκρισης αλλά και τον εξωτερικό χώρο παρακολούθησης της, στον οποίο βρίσκεται ο θεατής. Ο Μιχάλης Κωνσταντάνος σκηνοθετεί ένα έργο που χτίζει μεθοδευμένα σε ένα αεροστεγές και δήθεν παραπλανητικό περιβάλλον την οικονομική σχέση εξάρτησης δανειστή και δανειζομένου. Η εξουθενωτική και επίπονη διαδικασία του ατόμου που ανακρίνεται παραλληλίζεται έξυπνα με την διαρκή διαδικασία «μαστίγωμα-καρότο» στην υποβάλλεται η χώρα μας τα τελευταία δανειακά χρόνια. Όσο ευφυής όμως και αν είναι η ιδέα, οι αδυναμίες του έργου είναι εμφανής. Η μετάβαση από τον φαινομενικό στον πραγματικό λόγο διεξαγωγής της ανάκρισης γίνεται τρομακτικά άτσαλα. Το κείμενο του Στέλιου Λυκουρέση αδυνατεί να δικαιολογήσει την νοηματική μεταφορά και το όλο εγχείρημα μοιάζει με ένα εκκωφαντικό αλλά άχαρο πυροτέχνημα. Ο Γιώργος Φριντζήλας στο ρόλο του Ε. πριμοδοτεί θετικότερα όλων το συνολικό αποτέλεσμα ενώ ο Θανάσης Δόβρης ως Γ. ικανοποιεί αν και φέρει εις πέρας έναν περιορισμένο ρόλο. Αντίθετα η Γιώτα Αργυροπούλου ως ανακρίτρια Λ. υστερεί εμφανώς αποδιοργανώνοντας την παράσταση. Συνολικά το «Χ-Τόκιο» ή «Επί Τόκιο» όπως προφέρεται ορθότερα, είναι ένα πείραμα που η ιδέα της δημιουργίας του εντυπωσιάζει, η εκτέλεση του είναι όμως που δεν του επιτρέπει να πετύχει.
|Γ.Ε