REVmalism -/+
Χρήστος Πυθαράς: Όλοι κουβαλάμε την ανάγκη αποδοχής, να νιώθουμε πως ανήκουμε κάπου

To trailer της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του με τον τίτλο «Ευτυχία», αποτέλεσε την έμπνευση για τις ερωτήσεις. Ο Χρήστος Πυθαράς αποφεύγει τις φωτογραφίες, ονειρεύεται ένα ταξίδι με τροχόσπιτο σε όλο τον κόσμο και προκαλεί να παίξουμε (σ)τη ζωή. Νίκος Σαμουρέλης 

Όταν ζορίζουν τα πράγματα τi κάνεις;
Χρήστος Πυθαράς: Έχω υπάρξει μαμόθρεφτο κι η πρώτη μου αντίδραση είναι να κρυφτώ, για να τα αποφύγω. Συνάμα, ο εγωισμός μου δεν μου το επιτρέπει. Ευτυχώς, έχω περάσει καταστάσεις που τις έχω ξεπεράσει, που με έμαθαν να εμμένω και να αντιμετωπίζω τα ζοριλίκια (μου). Οι Αμερικάνοι έχουν ένα πολύ ωραίο ρητό, που το έχω ακούσει σε ταινία, «when the things get tough the tough get going”.

Βρίσκεις ένα post-it κολλημένο στη πόρτα σου. Τι γράφει και σε φοβίζει τόσο;
Χ.Π.: «Ξέρω τι έκανες». Σύνδρομο ενοχής και μια φωλιά συνεχώς λερωμένη. Τετάρτη δημοτικού, έκανα κωλοδάχτυλο σε ένα αμάξι που ξεπάρκαρε με την όπισθεν, και μας διέκοψε το παιχνίδι. Το αμάξι σταμάτησε απότομα, η οδηγός έβγαλε το κεφάλι της έξω από το παράθυρο και μου είπε θυμωμένα: «Ξέρω που μένεις, θα τα πω όλα στην μάνα σου το βράδυ». Για μέρες κουβαλούσα αυτήν την αγωνία, που την συνάντησα αργότερα στο «Έγκλημα και Τιμωρία».

Η επόμενη αντίστροφη μέτρηση στη ζωή σου, τι θα ήθελες να αφορά;
Χ.Π.: Το επόμενο γύρισμα μεγάλου μήκους, το επόμενο μοντάζ μεγάλου μήκους, την επόμενη πρεμιέρα. Ιδανικότερα ακόμα, τις αντίστροφες μέρες πριν να φύγω για ένα διετές – τριετές ταξίδι με βανάκι / τροχόσπιτο σε όλο σχεδόν τον γαμημένο πλανήτη. 03.36 τώρα και σε λίγο θα πάω να κοιμηθώ στην κουτσουλιά των Εξαρχείων.

Όταν κλειδώνεις τις νύχτες, τι αφήνεις απ’ έξω;
Χ.Π.: Τόσο ωραία ερώτηση και δεν μπορώ να σκεφτώ μια ειλικρινή απάντηση.

Όλες οι ιστορίες αξίζουν ένα ευτυχισμένο τέλος;
Χ.Π.: Μπορεί όχι όλες οι ιστορίες, μα σίγουρα όλοι οι άνθρωποι. Είναι λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους δυστυχισμένους. Όλοι οι άνθρωποι κουβαλάμε συγκεκριμένες ανάγκες. Την ανάγκη της αποδοχής και να νιώθουμε πως ανήκουμε κάπου. Όταν αυτές οι ανάγκες μας καταπιέζονται εξωφρενικά, ρεαλιστική κατάσταση του σύγχρονου κόσμου, είναι σαν βιάζεται ο ψυχισμός μας. Και αντιδρούμε παράλογα, βίαια. Κλασσικά κινηματογραφικά παραδείγματα ο «Ταξιτζής» του Σκορσέζε, το «Suntan» του Παπαδημητρόπουλου, o χαρακτήρας του δάσκαλου οδηγού οδήγησης από το «Happy Go Lucky» του Μάικ Λι και της νευρωτικής γυναίκας από το «Another Year» του ίδιου σκηνοθέτη.

Τι νομίζεις…ότι μπορείς να παίζεις μαζί μας;
Χ.Π.: Η πρώτη θεατρική παράσταση που σκηνοθέτησα είχε σαν tagline «Ας παίξουμε ένα παιχνίδι…να σπάσει ο πάγος». Μου αρέσει πολύ να παίζω με τους θεατές των project στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Και με το να παίζω, εννοώ να τους προκαλώ να αντιδράσουν. Αυτό λείπει από όλους μας, από εμένα. Μια (ουσιαστική) αντίδραση. Τα πάντα συνεχίζονται σε μια συνεχή κατάσταση limbo και μετά πεθαίνεις. Άρα, γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ; Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ να παίξουμε; Πόσο όμορφοι, είναι οι ηθοποιοί που δεν φοβούνται να παίζουν. Πόσο όμορφοι, είναι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να παίζουν. Αν αντιλαμβανόμασταν – με την έννοια της λέξης – τους στίχους του Morisson, του Dylan, του Bukowski, του Σιδηρόπουλου και του Αγγελάκα, ίσως παρακινούμασταν κάπως, να παίξουμε. Μα και τώρα αυτό συμβαίνει, μετά από αυτή την καλλωπισμένη παρλαπίπα, το αποτέλεσμα του εαυτού μου θα έχει παραμείνει το ίδιο. Δεν θα με έχω αλλάξει κάπως. Δεν υπάρχει αντίδραση προς τον εαυτό μας και τις έμφυτες δικλείδες ασφαλείας μας. Κάτι πάει να μας πει το «Fight Club», ο μονόλογος του «Appocalypse Now» και του «Liguid Sky», ο μονόλογος του «American Psycho» και το voice over του «American Beauty» και το «I  know things are bad…but first you got to get mad…I am a human being, god damn it and I can’t take it anymore».

Τις απαντήσεις για όσα θα συμβούν στη ζωή σου, γνωρίζει κάποιο διάσημο εν ζωή πρόσωπο, το οποίο μπορείς να συναντήσεις. Ποιος θα ήθελες να είναι και γιατί;                                                                                                                                                                      Χ.Π.: Θα ήθελα να κεράσω σε ένα καφενείο, ελληνικό σκέτο διπλό, τον Tom Waits και τον Bob Dylan. Να αράξω πίσω και να τους ακούσω να μιλούν. Wishful thinking. Απαντήσεις για την ζωή μου, έχω βρει μέσα από τις μουσικές και τους στίχους τους. Διαφορετικά, να μιλάω 37 ώρες για το NBA και την ιστορία του, με τον Dominique Wilkins. Όταν οι κοπέλες είχαν αφίσες του Brad Pitt και ονειρώξεις, εγώ έβλεπα αγώνες του με τους Hawks και κοπανιόμουν. Εναλλακτικά, θα ήθελα αν ήταν εν ζωή, να πάω για μπύρες με τον Bill Hicks.

*H ταινία «Ευτυχία» σε σκηνοθεσία Χρήστου Πυθαρά προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 23 Μαρτίου.