THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Το τελευταίο ψέμα | Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
2

O Ένκε Φεζολλάρι είναι από τις πολύ ενδιαφέρουσες περιπτώσεις σκηνοθετών της νέας γενιάς. Πιστός στις επιλογές ηθογραφικών έργων, αναλαμβάνει αυτή τη φορά, τη θεατρική απόδοση της ταινίας “Το τελευταίο ψέμα” που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει. Τίποτα -σχεδόν- δεν θυμίζει την ανεπιτήδευτα έξυπνα προσέγγιση και φρεσκάδα των προηγούμενων παραστάσεων του. Μια συνολικά αμήχανη εμπειρία.

Κι αν οι ερμηνείες είχαν τη δυνατότητα να αντιστρέψουν το κλίμα, αυτό δεν συνέβη ποτέ. Η Βέφη Ρέδη στο β΄ γυναικείο ρόλο της Λιλίκας, συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ερμηνευτικό ενδιαφέρον ενώ η Ανδριάνα Χαλκίδη, που υποδύεται την Κατερίνα, «ζεσταίνει» ελαφρά την κατάσταση προς το τέλος της παράστασης. Οι Τσιλύρα, Ζαπάνος, Φραγκάκης και Κάβδας, ισόποσα ο καθένας στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, εντείνουν την συνολική αίσθηση αμηχανίας ενώ η Νικόλ Δημητρακοπούλου, στον κεντρικό ρόλο της Χλόης, είναι ελάχιστες οι φορές που συγκινεί. Η αίσθηση ότι απουσιάζει η καθοδήγηση είναι εμφανής. Δεν υπηρετείται ένας κοινός αισθητικός, δραματουργικός και νοηματικός σκοπός. Κραυγές, ένας κιθαρίστας που μετράει τις σκηνές, φλύαρο πήγαινε-έλα στην σκηνή. Μόνο οι φωτισμοί του Νίκου Συρίγου κερδίζουν αδιαπραγμάτευτα τα εύσημα. Ίσως επειδή η όλη ιδέα δεν έχει «χτιστεί» σκηνοθετικά με επιμέλεια. Γ.Ε