THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Θεία Κωμωδία | Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών
1

Kαι βάφτισες το ψάρι, κρέας. Τι γίνεται, όταν το δοκιμάσεις και καταλάβεις την διαφορά; Κάπως έτσι, έχουν τα πράγματα στην εκδοχή της Θείας Κωμωδίας του Δάντη από τους ταλαντούχους Vasistas και την Αργυρώ Χιώτη που το σκηνοθετεί. Το μεσαιωνικό έπος χρησιμοποιείται εντελώς σχηματικά, περισσότερο για την νοηματική εκμετάλλευση των μεταβάσεων από την κόλαση, στο καθαρτήριο και έπειτα στον παράδεισο. Θα ήταν πιθανώς ειλικρινέστερο -αν και λιγότερο έξυπνο από πλευράς marketing- αν ο τίτλος διευκρίνιζε, ότι πρόκειται για μια αλληγορία ή για μια μελέτη, του πρωτότυπου έργου. Ο πειραματισμός άλλωστε είναι καλλιτεχνική ευλογία.

Η παράσταση έχει αισθητική, αξιόλογοι ηθοποιοί και μουσικοί ξεχωρίζουν, αλλά ως εκεί. Την κατακερματισμένη αφήγηση δεν βοηθούν ούτε τα πατίνια των πρωταγωνιστών, ούτε η οροφή που προβλέψιμα κατεβαίνει, για να καταπιεί τους πρωταγωνιστές, ούτε η μετατροπή της έπειτα σε κομμάτια κουρτίνας. Το όλο περιβάλλον προβάλει σαν αναμασημένη σκέψη. Το έργο του Δάντη, αχανές σε διάσταση (περισσότεροι από 14.000 στίχοι), εξαιρετικά πυκνό σε νοήματα, αποτελεί πρόκληση ως προς την σκηνική του μεταφορά και απόδοση. Η Vasistas και η Αργυρώ Χιώτη, τόλμησαν. Η παράσταση ανέβηκε, αλλά τα 90 λεπτά που διαρκεί περνάνε σχεδόν βασανιστικά. Γ.Ε