THEATRE / ΘΕΑΤΡΟ
Οπερέττα | Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»
4

Το έργο συνολικά δεν έχει ενδιαφέρον. Χαώδες κι αποσπασματικό, άλλοτε ψηλαφίζει, χωρίς όμως ουσιαστικά να αγγίζει πολιτικά ζητήματα κι άλλοτε καταπιάνεται κοινωνικά με τη μόδα, μέσα από δαιδαλώδεις προσεγγίσεις που δεν βγάζουν νόημα. Ο συγγραφέας του έργου, εκφραστής του παραδόξου και του παραλόγου, Witold Marian Gombrowicz, έγραψε το 1966 την «Οπερέττα» που διασκεύασαν από κοινού ο Γιάννης Αστερής και ο Νίκος Καραθάνος.

Πρόκειται για μια παράσταση δουλεμένη στην λεπτομέρεια. Ο Καραθάνος έπλασε ένα περιβάλλον τόσο αλλόκοτο και γοητευτικό, που σε παρασέρνει αβίαστα κι αναμένεις (σχεδόν) μέχρι το τέλος, τo επόμενo σκηνοθετικό εύρημα. Σπάνια όλοι και όλα συμπράττουν τόσα αρμονικά. Ένα δυστοπικό, βραχώδες σκηνικό φιλοξενεί την δράση. Η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά τόσο στα σκηνικά όσο και στα κοστούμια. Εντυπωσιακές και οι γλυπτικές κατασκευές προσωπείων του Σωκράτη Παπαδόπουλου. Ο θίασος, ενορχηστρωμένος σε αμείωτους ρυθμούς παραλόγου, θερίζει τις πλαγιές των Ιμαλαϊων κι απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα. Ο Χάρης Φραγκούλης και ο Μιχάλης Σαράντης, σε εξαιρετική φόρμα, προσφέρουν δυο από τις καλύτερες ερμηνείες της περιόδου. Οργώνουν με εντυπωσιακή πλαστικότητα το σκηνικό, πεθαίνουν κι ανασταίνονται σαν από φυσικού τους. Η Λυδία Φωτοπούλου, στον ρόλο της πριγκίπισσας, αναδεικνύει το ζηλευτό ταλέντο της σε ένα κωμικό χαρακτήρα. Κανείς από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, δεν περνάει κάτω από τον ερμηνευτικό πήχη, που έθεσαν υψηλά, ως σύνολο. Κι ας ξεχωρίζουν ελαφρά η Ευαγγελία Καρακατσάνη, ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, η Νάντια Κοντογεώργη και ο Κώστας Μπεκιρόπουλος. Εύσημα και στην κινησιολογία της Αμαλίας Μπένετ, που έδωσε εντυπωσιακή πλαστικότητα στις κινήσεις του θιάσου κι ενίσχυσε με την σειρά της, την αλλόκοτη αισθητική της παράστασης.

Είναι από τις σπάνιες φορές, που ενώ οι απεριόριστα καλές προθέσεις που δείχνεις για το έργο εξαντλούνται, η σκηνοθετική προσέγγιση σε αποζημιώνει, σε μια θεατρική παράσταση εμπειρία.